ิอาจรับไว้ได้เพคะ”“ข้ามีเรื่องขอร้องให้หงส์เทพช่วยเหลือ” ซีเหอไม่ได้ลุกขึ้น นางคุกเข่าลงราวกับจริงใจเป็นอย่างมาก “หงส์เทพโปรดลงไปโลกมนุษย์เพื่อช่วยข้าตรวจสอบที่มาที่ไปของจอมโจรเหล่านั้น ถ้าให้ดีพาพยานมาสองสามคนด้วย”“เกรงว่าจะเป็นตัวประกันมากกว่า” หงส์เทพกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“…ใช่แล้ว” ซีเหอก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางมองหงส์เทพอย่างแน่วแน่“หากเรื่องนี้ลุล่วง ข้าจะขอให้เทียนตี้แต่งตั้งสองตระกูลเฟิ่งและคุนเป็นเผ่าเทพ”ดวงตาหงส์เทพมีแสงประกายวาบผ่าน ยังคงยืนกรานประคองซีเหอขึ้นมา ทว่านางกลับปฏิเสธ ขณะที่ซีเหอคิดว่านางจะตอบตกลงนั้นเองหงส์เทพกลับตอบว่า “ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันฟังเพียงบัญชาของเทียนตี้ บัญชาก่อนหน้านี้ของพระองค์ หม่อมฉันละเลยหน้าที่ ความผิดยังติดตัว มิอาจออกไปโดยมิได้รับอนุญาตได้อีก”“หงส์เทพ…” ซีเหอย่อมไม่พอใจ นางยังคงยื่นข้อเสนอด้วยรางวัลใหญ่กว่าเดิมหงส์เทพกลับลุกขึ้นกล่าวว่า “เทียนโฮ่วโปรดให้ผู้ปราดเปรื่องท่านอื่นไปเถิด หม่อมฉันขอทูลลา”“เช่นนี้ข้าก็มิอาจบังคับฝืนใจ” ซีเหอมองส่งหงส์เทพด้วยสายตาเสร็จก็บีบแก้วชาในมือจนแตก “ยื่นแก้วให้วานรโดยแท้!” ไอ้พวกบัดซบ!“เหนียงเหนียง…” หลิงเย่ว์เองก็ไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรแล้วยิ่งไม่กล้าพูดถึงตระกูลสุริยันจันทรา นางรู้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตระกูลสุริยันจันทราแน่นอน แล้วนางจะกล้าถามได้อย่างไร ถึงอย่างไรผู้ที่สามารถลงมือทำเรื่องไม่โปร
