เยี่ยนอวี๋รู้ว่านี่คือหัวใจของวิหคทมิฬจริงๆ แต่ในนี้ไม่มีกลิ่นอายของมัน ไม่มีเลยแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะซั่วเย่ว์พูดความจริงออกมา เยี่ยนอวี๋คงไม่มีทางรู้ไปจนตายว่าในดวงตะวันขนาดยักษ์ที่แผดเผาไม่หยุดดวงนี้ของอาณาจักรสุริยันจันทรามีหัวใจของลูกน้องเก่านางอยู่ด้วย“…”เยี่ยนอวี๋ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ถึงอย่างไรหลังจากที่ลูกน้องเก่าของนางร่วงหล่นไป ตราบใดที่นางได้ไปยังพื้นที่ที่พวกมันร่วงหล่น นางจะต้องสัมผัสถึงกลิ่นอายของพวกมันได้เสมอทว่าบัดนี้นางไม่สามารถทำได้แล้วหรือ ไม่สิ ไม่ใช่เป็นเพราะนางเป็นเพราะที่นี่ไม่มีกลิ่นอายของเสวียนเสวียนของนางจริงๆ ต่างหากไม่มีจริงๆ นางคิดถึงมันยิ่งนักทว่า…ต้าซือมิ่งที่เข้ามายืนข้างกายเยี่ยนอวี๋เงียบๆ เขาปล่อยพลังของตนออกมาปกคลุมหัวใจของวิหคทมิฬเอาไว้ จากนั้นก็เอ่ยเสียงเบาว่า“วัฏจักร”“แม่… แม่…” ครานี้เยี่ยนเสี่ยวเป่ากระโจนเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่แล้ว เขาเช็ดน ้าตาให้ท่านแม่เขาด้วยมืออวบอ้วน ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน ้าตา “ไม่ร้องนะ…”
อันที่จริงเยี่ยนอวี๋หยุดร้องไห้แล้ว นางจูบเด็กน้อย “จ๊ะ แม่ไม่ร้อง”“โอ๋” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กอดท่านแม่ไว้แน่นก็ตบคอของท่านแม่เบาๆ แสดงให้เห็นว่ากำลังปลอบให้ท่านแม่หยุดร้องไห้จริงๆ แต่ตนเองกลับน ้าตาร่วงไม่หยุดเพราะสงสารท่านแม่ในขณะที่เยี่ยนอวี๋มองต้าซือมิ่ง นางก็ยังคงลูบหลังของเด็กน้อยเพื่อปลอบเขากลับ “เสี่ยวเป่าก็ไม่ร้องแล้
