ี้เล่นใหญ่เกินไปแล้ว อำจจะเล่นใหญ่กว่ำเขำมำก โดยเฉพำะเมื่อตี้เซินคิดถึงค ำพูดเมื่อครู่นี้ของเยี่ยนอวี๋ เขำก็อยำกจะถำมว่ำเสด็จแม่ของนำงท ำอะไรเหล่ำขุนเขำและท้องทะเลไป แต่เขำยังไม่ทันได้ถำม เยี่ยนอวี๋ก็เอ่ยขึ้นว่ำ “ไม่มำก็ดี ข้ำเองก็ไม่อยำกเจอเขำ เขำจะมำร้องขอชีวิตให้ภรรยำเขำอีก ซีซี เสี่ยวเหลย เปลี่ยนไปเผ่ำเทพสุริยันจันทรำ”“เจ้ำค่ะ ใต้เท้ำ!” ซีหวังหมู่สะบัดหำงทีหนึ่งก่อนจะจำกไป เทพอัสนียังไม่ลืมตะโกนเรียกจิ่วอิงที่ยังอยู่เมืองต้ำจ้ำงฟู “ปู่จิ่ว! ไปกันได้แล้ว!”“อุแว้!” จิ่วอิงที่ส่งเสียงประหลำดหำยตัวมำ มันเหวี่ยงหำงที่เต็มไปด้วยทหำร ขุนนำง และเหล่ำบรรดำศักดิ์ชั้นสูงเมืองต้ำจ้ำงฟูอย่ำงสง่ำงำม “มำแล้วจ้ำ!”“อิงอิง นี่ ยังมี! มัด!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำชี้ไปที่ตี้เซินและพรรคพวกของนำง ก่อนจะตบมือน้อยๆ ของตนเยี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้ห้ำม ตี้เซินถึงกับไม่ทันคัดค้ำน เขำก็ถูกต้ำซือมิ่งเตะส่งให้จิ่วอิง ฝ่ำยหลังรับไว้อย่ำงคล่องแคล่ว “ได้ๆๆ! ปู่จิ่วจัดกำรเอง!”
“ฮ่ำ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำดีใจฉำงซีกลับร้องไห้อย่ำงขมขื่น “ปฐมรำชินี! ท่ำนโปรดอภัย เผ่ำข้ำ…”ฟิ้ว เยี่ยนอวี๋กวำดแสงศักดิ์สิทธิ์สีรุ้งออกไปหยุดเสียงของฉำงซีในทันที นำงไม่ได้ฟังค ำร้องขอชีวิตของทุกคน ตี้เซินควรจะรู้สึกขอบคุณที่เสด็จพ่อของตนยังถือว่ำ ‘มีหน้ำมีตำ’ ในสำยตำของปฐมรำชินี เขำควรขอบคุณแต่กลับไม่รู้เรื่องรู้รำวส่วนเผ่ำเทพสุริยันจันทรำและซีเหอ ฮึ…กลุ่
