แม้ต้าซือมิ่งจะไม่ใช่พ่อไก่จริงๆ แต่เขาก็สัมผัสถึงกลิ่นอายของลูกไก่สีเหลืองได้ เขาจึงมองไปทางเมืองเซวียนหยวนในทันทีแล้ว“กลิ่นอายของลูกไก่”“ลูกไก่หรือ” เยี่ยนอวี๋กำลังจะพูดว่าเช่นนั้นไปรับมันก่อนแต่นางยังไม่ทันได้พูดก็มองไปทางเมืองต้าจ้างฟูอย่างหวาดหวั่นขึ้นมา! ซีหวังหมู่กล่าวน ้าเสียงโหดเหี้ยมว่า “เทพอัสนีตายแล้ว!?”จิ่วอิงได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนทันที “แล้วไม่รีบลงไปอีก! ทางลูกไก่นั่นมีเม่ยเอ๋อร์อยู่ ไม่เป็นอะไรหรอก!”เดิมทีก็ควรจะเป็นเช่นนั้นหากเม่ยเอ๋อร์อยู่กับพวกลูกไก่จริงๆทว่าเม่ยเอ๋อร์ไม่ได้อยู่ด้วย ก่อนหน้านี้นางไปช่วยเยี่ยนอวี๋ พลัดหลงกับพวกอินหลิวเฟิงไปแล้ว แต่เยี่ยนอวี๋ไม่รู้ มิหนำซ ้ากลิ่นอายของเทพอัสนีสิ้นสลายไป ‘ต่อหน้าต่อตา’ นาง นางไม่มีเวลาให้คิดแล้วและไม่จำเป็นต้องคิดมากอีก ถึงอย่างไรต้าซือมิ่งก็ ‘ละทิ้ง’ ลูกไก่อย่างไร้ความปรานี เขาพาภรรยามาถึงราชสำนักของเมืองต้าจ้างฟูแล้วเจ้าเมืองเมืองต้าจ้างฟูในบัดนี้กำลังจัดงานศพให้บุตรชายคนโตของเขา ยังคงร้องห่มร้องไห้ตะโกนว่า “ลูกวางใจเถอะ พ่อจะแก้แค้นให้เจ้าเอง! จับคนเลวเหล่านั้น! ทำให้พวกเขาทรมานเหมือนตายทั้งเป็น!”เมื่อสิ้นเสียงพูดของเขา…
ตู้ม!กลุ่มคนต้าซือมิ่งก็เหยียบทะลุหลังคาราชสำนัก ลงมายืนข้างล่างแล้วหลังจากที่เกิดความวุ่นวายชั่วขณะหนึ่ง… ก็ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม!“เจ้าโจรร้าย! ผู้ต้องหาที่อยู่ในหมายจับสวรรค์เก้าชั้นฟ้า!”“บ้าเอ๊ย!
