รค์กลุ่มหนึ่งเข้าไปสำรวจสถานที่ที่อินหลิวเฟิงและคนอื่นๆ ซ่อนตัวแล้วอินหลิวเฟิงและพรรคพวกที่ทำอะไรไม่ถูกเหงื่อไหลไม่หยุด“ตอนนี้เอาไงดี”“จิ๊บ!” ลูกไก่จิกอินหลิวเฟิงไปทีหนึ่ง “เอาไงเล่า ต่อไปเจ้าคุมปากอีกาของตนเองหน่อย รู้ว่าตนเองมีปากอีกา ยังพูดไม่คิด!”“เอาเช่นนี้หรือไม่ ข้าออกไปขวางองค์หญิงเจ็ดเอง!” จางเจ๋อเหอเสนอ เขาเองก็รู้สึกผิด เพราะเขาเป็นคนเสนอให้มาซ่อนตัวที่เมืองเซวียนหยวน สุดท้ายกลับถูกจับได้“เจ้าจะขวางอย่างไร ไม่ใช่ว่าข้าปากเสียหรอกนะ แต่เทพไร้ประโยชน์เช่นเจ้ายังคิดจะไปขวางรึ” เอ้อร์เหมาพูดตามตรง
หลินอวี่กลับพูดขึ้นว่า “ข้าคิดว่าแผนนี้ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ข้าและพี่จางแสร้งยอมจำนนและให้ข้อมูลเท็จแก่พวกเขาได้ ถึงอย่างไรเราสองคนก็เป็นเทพที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนเทพ บัดนี้แก่นเทพถูกทำลายไปสิ้นแน่นอนว่าย่อมต้องแค้นเคืองศัตรูของพวกเรา แม้ความจริงพวกข้าไม่กล้าคิดเช่นนั้น”“เดี๋ยวสิ…” อินหลิวเฟิงรู้สึกว่าเสี่ยงเกินไป แต่ตี้เซินและคนอื่นๆใกล้พวกเขามากแล้วแม้ถ ้าที่พวกเขาซ่อนตัวจะเป็นพื้นที่ซับซ้อน ลูกไก่ยังวางกับดักตามทางไว้ไม่น้อย แต่ในเมื่อตี้เซินตามพวกเขามาถึงที่นี่ได้ การหาตำแหน่งซ่อนตัวที่แน่นอนของพวกเขาในบัดนี้ได้ย่อมไม่ใช่เรื่องยากความจริงก็เป็นดังเช่นนั้น ตี้เซินที่จูงสุนัขสวรรค์ตัวหนึ่งแทบจะไม่ได้เดินหลงหรือติดกับดักเลย พวกเขาเจอตำแหน่งของพวกอินหลิวเฟิงแล้ว! พวกเขามีเวลาอีกไม่มากแล
