รรมชำติในทุกอิริยำบถ ท ำให้เทพหนุ่มไม่น้อยหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นเสียดำยที่เทพธิดำไม่สนใจ ตั้งแต่ที่ตี้เซินเติบใหญ่มำ ไม่รู้ว่ำซีเหอคัดเลือกรำชบุตรเขยให้นำงไปแล้วกี่คน แต่นำงก็ไม่ชอบเลยสักคน ท ำเอำเทพหนุ่มที่มีควำมสำมำรถไม่น้อยถึงกับยินยอมมำเป็น
องครักษ์ค่ำยกลเคลื่อนย้ำยมิติ เพื่อ ‘พบ’ องค์หญิงเจ็ดโดยบังเอิญบ้ำงแต่จะท ำอย่ำงไรได้ พวกเขำยังไม่ทันเริ่มบทสนทนำ เทวรถที่หำยวับไปจำกต ำหนักสวรรค์ก็ปรำกฏขึ้นข้ำงหน้ำค่ำยกลเคลื่อนย้ำยมิติท่ำนเทพอี้หยำงและนำงฟ้ำของนำงก็ลงมำจำกรถอย่ำงร้อนรน“เทวรถของเสด็จแม่?” ตี้เซินเลิกคิ้วเล็กน้อยท่ำนเทพอี้หยำงคำรวะอย่ำงรวดเร็ว “องค์หญิงเจ็ด”ตี้เซินจ ำท่ำนเทพอี้หยำงได้ “เจ้ำเป็นอะไรหรือ เหตุใดจึงร้อนรนเช่นนี้”“ทูลองค์หญิงเจ็ด ท่ำนเทพของหม่อมฉันได้รับข่ำวว่ำบุตรชำยสุดที่รักของหม่อมฉันถูกเทพเถื่อนจำกแดนมนุษย์ที่ฝ่ำประตูสวรรค์มำแทงเข้ำจนตำบอด ท่ำนเทพจึงเสียมำรยำทเช่นนี้ องค์หญิงเจ็ดโปรดทรงอภัยด้วยเพคะ” นำงฟ้ำภักดีของอี้หยำงกลัวว่ำองค์หญิงเจ็ดจะลงโทษจึงตอบค ำถำมแทนท่ำนเทพอี้หยำงในทันทีท่ำนเทพอี้หยำงก็เข้ำใจควำมห่วงใยของนำงฟ้ำภักดี น ้ำตำที่คลอเบ้ำก็ไหลรินลงมำอย่ำงกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป นำงพูดสะอึกสะอื้นว่ำ “อี้หยำงท ำให้องค์หญิงขุ่นเคือง องค์หญิงเจ็ดโปรดทรงอภัยเพคะ”
“เทพเถื่อนงั้นรึ” ตี้เซินเลิกคิ้วอีกครั้ง “ฝ่ำประตูสวรรค์? แทงเจ้ำเมืองเยี่ยนจนตำบอด?” น่ำสนุกจริงๆ
