ไท่ซ่างเหล่าจวินไว้ไม่ปล่อย! อีกทั้งยังสั่นสะเทือนเสียงดนตรีบรรเลงขับไล่เยี่ยนอวี๋ที่เร่งเดินทางมาอย่างต่อเนื่อง“ซีซี!”“ซีซี!…”เยี่ยนอวี๋ที่เข้ามาในศูนย์กลางของทะเลสาบสือซ่าไห่ในบัดนี้ นางคิดถึงซีหวังหมู่โบราณอยู่ตลอดเวลา และคอยจับตำแหน่งของมันทว่าซีหวังหมู่โบราณที่ถูกกลืนกินเข้าไปใน ‘เหวลึก’ เยี่ยนอวี๋ไม่สามารถสัมผัสถึงมันได้ สิ่งที่อยู่รอบตัวนางและเยี่ยนเสี่ยวเป่ามีเพียง‘เสียงน ้า’ ที่ไหลเอื่อย“ให้ตายเถอะ!” เยี่ยนอวี๋พยายามหลีกเลี่ยงเสียงรบกวนจาก ‘น ้า’เหล่านี้ แต่นางพบว่านางทำไม่ได้!
ส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่า หลังจากที่เขาตั้งสติจากอาการตื่นตะลึงได้ก็พบว่า ทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยกลิ่นอายของท่านพ่อของเขา “พ่อ!พ่อ! พ่อข้า!” ทุกๆ ที่มีแต่พ่อข้า!เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจประโยคละความในครานี้ของเด็กน้อย นางคิดว่าเด็กน้อยต้องการหาพ่อ จึงลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อย ปลอบประโลมว่า “รอหน่อยนะ เราหาซีซีให้เจอก่อน สถานการณ์ของมันเร่งด่วนและอันตรายมากกว่า”แม้นางจะไม่ทราบสถานการณ์ของต้าซือมิ่ง แต่สัญชาติญาณของนางบอกนางว่าชายคนนี้สบายดี อย่างน้อยก็ดีกว่าซีซีที่มีลมหายใจรวยรินมาก“ขอรับ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบตกลง เพราะว่าเขารู้สึกได้ว่าท่านพ่ออยู่ในทุกๆ ที่ พ่ออยู่ ‘ข้างกาย’ เขา เขามองแสงสีฟ้ารอบกายดวงตาลุกวาว ยังยื่นมือออกไปจับอย่างสนุกสนานทว่าในขณะเดียวกัน…“ให้ตายเถอะ!”ไท่ซ่างเหล่าจวินที่ศีรษะกำลังจะจมหายเข
