ย่างไรก็ไม่ปล่อยไท่ซ่างเหล่าจวินหน้าซีดเผือด เลือดที่ขาไหลเป็นทาง ยังมีพลังอักษรโบราณมืดมิดนับไม่ถ้วนคอยกัดกินร่างของเขา กลืนกินพลังของเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกมดแมลงนับหมื่นกัดแทะความรู้สึกนี้เป็นความรู้สึกที่ซีหวังหมู่ต้องทนมาตลอดสามหมื่นปี! ไม่เคยหยุดหย่อน มันคือการกลืนกินและทำลายของคำสาป“ในเมื่อเจ้าไม่ฟังก็อย่าหาว่าข้าไม่เมตตา” ไท่ซ่างเหล่าจวินกล่าวเสียงขรึม รอบกายแผดเผาเพลิงโกลาหลหงเหมิงสีม่วงทองอีกครั้งมันไม่เพียงสลายพลังคำสาปที่กัดกินร่างกาย ในขณะเดียวกันก็หลอมสลายซีหวังหมู่โบราณ“เทพรุ่นแรกระดับเจ้า หากนำมาหลอมเป็นโอสถเทพย่อมสามารถช่วยให้ข้าเลื่อนขั้นเป็นระดับสร้างโลกได้ ถือว่าได้ทำคุณความดี ข้าเองก็ไม่ได้อยากทำเช่นนี้ แต่เจ้าบังคับข้า!”
…ไท่ซ่างเหล่าจวินที่ดูเหมือนกำลังพึมพำและสะกดจิตตนเองก็รวบรวมพลังจิตอย่างรวดเร็ว ใช้เพลิงโกลาหลหงเหมิงหลอมซีหวังหมู่โบราณที่หมดสติอย่างต่อเนื่องส่วนซากศพแอนนาที่อยู่ข้างใต้เขากลับเคลื่อนเข้าใกล้ ‘เหวลึก’คำสาปภายใต้การ ‘กลืนกิน’ มันค่อยๆเข้าใกล้ ‘เหวลึก’ … ไท่ซ่างเหล่าจวินยังไม่รู้สึกตัวเพราะว่าเขากำลังปลดปล่อยพลังเพลิงโกลาหลหงเหมิงของตนและรวบรวมมันไว้เหนือฝ่ามือ เตรียมจะซัดใส่กะโหลกของซีหวังหมู่โบราณที่กัดเขาไม่ปล่อย! เพื่อทำลายสติของฝ่ายหลังสิ้นเชิง จะได้ปล่อยเขาเสียที“ฟ้าดินหงเหมิง ไร้ซึ่งความมืด โกลาหลไท่ชู…” ไท่ซ่างเหล่าจวินที่สวดคาถาโ
