บกายแผ่ซ่านแสงหลากสีศักดิ์สิทธิ์เข้มกว่าเดิม พลังเทพอัคนีอันแข็งแกร่งของจู้หรงดับหายในทันทีทว่าพลังเทพอัคนีเพิ่งดับไปก็มีเสียงบางอย่างแหวกทะลุอากาศพุ่งเข้าใส่ศีรษะด้านหลังของเยี่ยนอวี๋“ศรเทพสุริยัน!” ตี้เซินจำลูกศรนี้ได้ นางหันไปมองด้านหลังอย่างดีใจและบริเวณที่ตี้เซินมองไปนั้นมีเทวรถของสุริยะเทพทะยานมาทางนี้อย่างรวดเร็วและยิ่งใหญ่ ทั้งยังมีศรเทพสุริยันนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุอากาศมาก่อร่างเป็นตาข่ายอัคนี ปกคลุมสองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ไว้ภาพเช่นนี้… ทำเอาเม่ยเอ๋อร์ที่คอยเฝ้าอินหลิวเฟิงและคนอื่นๆอยู่ที่เดิมร้อนรน “ข้าจะไปช่วยคุณหนูใหญ่ พวกเจ้าซ่อนตัวให้ดี!”“จิ๊บๆ!” ลูกไก่พูดเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “วางใจเถอะ ข้าดูแลเอง”
“ดี!” เม่ยเอ๋อร์พูดเสร็จก็หายตัวไปทันทีอินหลิวเฟิงมองลูกไก่สีเหลือง ไม่ได้พูดอะไร“เจ้าดูแคลนข้าหรือ” ลูกไก่สีเหลืองถามอย่างตรงไปตรงมา“เปล่าๆ! ไม่กล้า!” อินหลิวเฟิงตอบตามตรง “แม้ท่านจะตัวเล็กแต่ก็แข็งแกร่งกว่าข้า”“แข็งแกร่งกว่ามากต่างหาก!” ลูกไก่สีเหลืองเน้นย ้าอินหลิวเฟิงไม่กล้าเถียง บัดนี้พวกเขาถูกเม่ยเอ๋อร์พามาที่ทุ่งอุกกาบาตแล้ว ดูจากสถานการณ์แล้วถือว่ายังปลอดภัยดีหากไม่ใช่เช่นนี้ เม่ยเอ๋อร์คงไม่กล้าทิ้งพวกเขาไว้ที่นั่นลำพังทว่า… ขณะที่เม่ยเอ๋อร์หายตัวไปช่วยคุณหนูใหญ่ของนางนั้น…“อ้ะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าระเบิดค้อนจิ๋วของเขาออกมาแล้ว ค้อนจิ๋วอันนั้นทุบลงไปที่ศรเทพสุริยันที่พุ่งอย
