ูดไม่ได้ว่า “กูไหน่ไน เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเทพทั่วสารทิศกำลังมองพวกข้าเป็นเพราะพวกเราแทรกแถวหรือ”
“นั่นน่ะสิ!” เทพไร้ประโยชน์องค์หนึ่งอดพูดไม่ได้ว่า “อีกทั้งแม้แต่ข้าและหลินอวี่ก็ยังถูกมองด้วย หรือว่าพวกเรามีจุดเด่นยอดเยี่ยมอะไรน่าสนใจ”ก่อนหน้านี้เทพไร้ประโยชน์สององค์ไม่เคยเป็นจุดสนใจ ไม่เคยถูก ‘มอง’ เช่นนี้มาก่อน แต่บัดนี้รู้สึกไม่ชอบมาพากล โดยเฉพาะเมื่อพบว่าจางเจ๋อเหอที่เห็นเหล่าทวยเทพของเมืองตนเอง เขาก็รู้สึกขนลุกไปหมด “ทางนั้น เหล่าเทพเมืองเซวียนหยวนของข้า สายตาที่มองมาแปลกพิลึกมากเลย!”“เหมือนกำลังเห็นทองแท่ง” เอ้อร์เหมาตัดสินอย่างเฉียบขาดเยี่ยนอวี๋เองก็รู้สึกถึงความผิดปกติ แต่นางไม่ทันได้ครุ่นคิด เสียงบรรเลงเพลงสวรรค์ก็ดังมาแต่ไกล นกกระเรียนและนกสีขาวนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นพร้อมกัน ทำเอาเด็กน้อยร้อง ว้าว “แม่! นั่นคืออะไรขอรับ”“นกกระเรียนและนกสีขาว! นี่คือความร ่ารวยของราชวงศ์เมืองต้าจ้างฟู เมืองเทพอันดับหนึ่ง!” จางเจ๋อเหอที่รู้ดีกว่าใครรีบแย่งตอบคำถามนี้ทันทีเยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อง ว้าว อีกครั้ง ดวงตาโตของเขามองนกกระเรียนและนกสีขาวรวมถึงเทวรถสีขาวกลุ่มหนึ่งตาไม่กะพริบจากนั้นเขาก็ค่อยๆ หมดความสนใจ เพราะมันไม่แพรวพราวระยิบระยับเลย…
“เมืองต้าจ้างฟูจริงๆ ด้วย!” จางเจ๋อเหออุทานไม่หยุด ยังจำได้ว่าผู้ที่นั่งอยู่ข้างหน้าสุดในเทวรถคือองค์ชายใหญ่แห่งเมืองต้าจ้างฟูครานี้จางเจ๋อเหอจึงเริ่มแนะนำ
