นหลังเหยียดตรงดุจหอกกล้า เอ่ยเสียงเรียบ “ทางนี้ข้าจัดการเอง!”
“ศิษย์พี่… แต่อาจารย์สั่งไว้ว่า…”
อู๋เสี่ยวพั่งกับอวี๋สุ่ยเอ๋อร์มีท่าทีลังเล สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
สวีหมิงไม่เสียเวลาอธิบาย เขาเพียงเงยหน้ามองขึ้นไปบนแท่นสูง สบตากับผู้เป็นอาจารย์
จางอวิ๋นที่กำลังจับจ้องสถานการณ์อยู่ เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของศิษย์เอก ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆ เป็นเชิงอนุญาต
มุมปากของสวีหมิงยกโค้งขึ้นเล็กน้อย
“อาจารย์อนุญาตแล้ว ศิษย์น้องทั้งสอง… ไปเถอะ!”
“ศิษย์พี่ ระวังตัวด้วยนะ!”
เมื่อเห็นสัญญาณจากอาจารย์ อู๋เสี่ยวพั่งและอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ทั้งสองหันหลังกลับแล้วระเบิดพลังพุ่งตัวเข้าสู่ประตูหอคอยทันที
“คิดจะหนี?”
มู่เซิ่งแค่นเสียงเย็นยะเยือก ร่างกายพุ่งวูบดุจภูตพราย รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ไล่กวดอู๋เสี่ยวพั่งไปติดๆ พร้อมซัดหมัดออกไปหมายจะสอยให้ร่วงในคราเดียว
หมับ!
ทว่ากลางอากาศนั้นเอง ฝ่ามือหนึ่งกลับยื่นเข้ามาขวางและรับหมัดนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ!
“หือ?”
มู่เซิ่งชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจเมื่อเห็นสวีหมิงเข้ามายืนขวางหน้าและรับหมัดของเขาไว้ด้วยมือเปล่า
แม้หมัดนี้เขาจะไม่ได้ท
