มกัน” หรงต้าซือมิ่งที่ป้อนเด็กน้อยไม่ทันจำได้ว่าเมื่อครู่นี้เด็กน้อยบอกว่าหิวแล้ว แต่เนื่องจาก
ซื่อฝานเทียนอ๋องแผลงฤทธิ์ไม่หยุด เด็กน้อยจึงไม่ได้ทานอะไรจนถึงยามนี้เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่กล้าบอกว่าขนมไหน่เกาที่เขากินไม่ใช่ของเขาแต่เป็นของท่านแม่ เขาก็กะพริบตาปริบอย่างรู้สึกผิดกว่าเดิมต้าซือมิ่งรีบบีบใบหน้าของเด็กน้อยทันที ทำเอาเด็กน้อยที่ไม่ทันตั้งตัวอ้าปาก จากนั้นขนมของท่านแม่ที่เขาแอบกินก็ถูกท่านพ่อของเขา ‘หยิบ’ ออกมาแล้ว“เป่า! หิว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าประท้วงอย่างโมโหต้าซือมิ่งหยิบขนมไหน่เกาออกมา “นี่ของเจ้า”เยี่ยนเสี่ยวเป่าหน้าเหยเก “ไม่ ไม่ชอบ!”“อันนี้ล่ะ” ต้าซือมิ่งหยิบขนมไหน่เการูปจิ่วอิงออกมา“อิงอิง!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตาเป็นประกาย เขากิน ‘จิ่วอิง’ ลงไปทันที!จิ่วอิง “…”เขารู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัวอย่างไรไม่รู้! ความรู้สึกบอกว่าเด็กน้อยคงอยากได้มันมานานแล้ว! ดูความกระหายนั่นสิ ชิ้นละคำ ชิ้นแล้วชิ้นเล่า…
จิ่วอิงไม่ทัน ‘ตาย’ หมด เทพตกสวรรค์ที่รู้สึกหนาวสะท้านก็ตะโกนสุดเสียง ‘หยุด’ !“หยุด!”“หยุด!”สัญชาติญาณของมันบอกว่าเยี่ยนอวี๋อาจจะ ‘ฟื้นคืน’ ความจำได้ เทพตกสวรรค์ที่ลบความจำเหล่านั้นไปหมดสิ้น ครานี้เขารู้สึกวิตกแล้วจริงๆ “เจ้าหยุดก่อน! มีอะไรค่อยๆ คุย”“กลัวแล้วรึ สายไปแล้ว” อินหลิวเฟิงพูดได้เพียงว่า มหาเทพอาวุโสคนนี้หน้าด้านจริงๆ ก่อนหน้านี้วางท่ามาดดีเสียดิบดี ทำเอาเขาคิดว่าครั้งนี้กูไ
