ความจำของเทพตกสวรรค์องค์นี้มีปัญหา!“ฮึ…”เทพตกสวรรค์ที่ถูกค้นวิญญาณ สีหน้าวิตกของเขาก็จางหายกลายเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “เป็นไง แม้เจ้าจะได้รับการสืบทอดของปฐมราชินีหยวนชูก็ทำอะไรข้าไม่ได้สินะ!”“ได้ใจมากรึ” เยี่ยนอวี๋ตอบกลับอย่างสงบต้าซือมิ่งกลับสังเกตเห็นบางอย่าง “เขาลบล้างความจำตนเองไปหรือ”“ใช่” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า “ข้าค้นได้เพียงเขาใช้พลังต้องห้ามของจักรวาลในตัวเสี่ยวเป่า แต่ไม่รู้ว่าเป็นพลังอะไร และไม่รู้ว่าทำอย่างไร”“ดังนั้นหากเจ้าอยากช่วยลูกชาย อย่างไรก็ต้องขอร้องข้า อีกทั้งยังต้องดูว่าข้าอารมณ์ดีหรือไม่ มิเช่นนั้น…” เทพตกสวรรค์หัวเราะเย้ยหยันเต็มไปด้วยความสะใจ“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ทนดูต่อไปไม่ไหวก็ขว้างค้อนจิ๋วของตนออกไปโดนใบหน้าของเทพตกสวรรค์เข้าอย่างจัง ทำเอาฝ่ายหลังที่ไม่ทันตั้งตัวเลือดไหลอาบหน้า!เยี่ยนอวี๋ “…”
นางลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อย “ใจเย็นๆ อย่าทำเขาตายล่ะ”“เชอะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ยพูดอย่างโมโหว่า “เอา เอาแต่ว่าเป่า! ข่ม ข่มขู่แม่!”เทพตกสวรรค์เจ็บจนยังไม่ทันตั้งสติได้ เขาก็รู้สึกงงงันจริงๆ!เพราะว่าเท่าที่เขารู้ โดยทั่วไปแล้วเด็กน้อยที่สืบทอดคำสาปต้องห้ามไม่กลายเป็นเด็กโง่ก็ต้องต่างจากเด็กปกติทว่าทารกน้อยคนนี้นอกจากฉลาดหลักแหลมแล้ว ยังทุบร่างเทพของเขาได้ด้วยค้อนจิ๋วที่ไม่รู้เอามาจากไหน ทำเอาเขาเจ็บจนชา! แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน เด็กเหลือขอคนนี้ยิ่งเก่งกา
