ทียนอ๋องพูดถูก ต่อหน้าศัตรูแล้ว การสละเทพสามัญไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทว่าเขาผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในเหล่าเทพสามัญที่เกือบจะถูกสังเวยนั้นกลับรู้สึกไม่ดีมาก
ที่ตลกคือผู้ที่ช่วยพวกเขาไว้คือศัตรูที่พวกเขาต้องป้องกัน หากไม่ใช่เพราะสตรีผู้งดงามไร้ที่ติคนนั้นตบเทียนอ๋องของพวกเขาตายด้วยฝ่ามือเดียว คนที่ตายก็คงเป็นพวกเขาแล้วความรู้สึกเช่นนี้ ช่าง ‘มหัศจรรย์’ ยิ่งนัก…และขณะที่ท่านเทพซ่านเฉิงรู้สึกอัศจรรย์ใจอยู่นั้น“กลืน”หงส์เทพที่เริ่มปลุกพลังวิเศษปลาคุน นกเผิง นางก็กลายร่างเป็นปลาคุนขนาดมโหฬาร ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เยี่ยนอวี๋หมายจะกลืนกินนางไม่ปล่อยให้เยี่ยนอวี๋มีเวลาเตรียมตัวด้วยซ ้าทว่าเยี่ยนอวี๋ก็ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัว นางถึงกับยังมี ‘เวลา’ เงยหน้ามองหงส์เทพที่กลายเป็นปลาคุน นางเห็นว่าสายเลือดปลาคุนนกเผิงในร่างกายของหงส์เทพบริสุทธิ์มาก แต่ว่า…“ปลาหลิง”ขณะที่เยี่ยนอวี๋ปริปาก ข้างกายนางก็ปรากฏอสูรแข็งแกร่งที่มีกลิ่นอายโบราณ มันมีใบหน้างดงาม แต่กลับอยู่ในร่างของปลา และมีมือและเท้าของคน ดูภาพรวมแล้วแปลกประหลาดสุดจะพรรณนาแต่เมื่อมันปรากฏตัวขึ้น… สีหน้าของหงส์เทพก็แปรเปลี่ยน “ปลาหลิงอสูรโบราณแห่งขุนเขาและท้องทะเล!”
อสูรโบราณขุนเขาและท้องทะเลที่หงส์เทพจำได้ หนึ่งในลูกน้องเก่าของเยี่ยนอวี๋ มันก็ไม่ได้ทำให้ชื่อเสียงความโบราณของมันเสื่อมเสีย ทันทีที่มันปรากฏตัว มันก็ปล่อยคลื่นทะเลซัดโหมไปทั่วท้องฟ้าปกคลุมปลาคุนนกเ
