้องเรียกอย่างตื่นเต้นดีใจ หากไม่ใช่เพราะพ่อของเขากอดไว้แน่น เขาคงบินขึ้นไปอยู่กับท่านแม่ของเขาแล้วส่วนเยี่ยนอวี๋ นางก็กำลังรอการโจมตีของซื่อฝานเทียนอ๋อง ทว่าหลังจากฝ่ายหลังพูดจบ แม้จะถูกเยี่ยนอวี๋หาว่าเป็น ‘ขยะ’ ก็ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ เยี่ยนอวี๋จึงเงยหน้ามองซื่อฝานเทียนอ๋องเล็กน้อยอย่างน้อยเขาก็ไม่อ่อนแอเช่นนั้น ไม่ถึงกับรับไม่ได้ที่ถูกด่าว่าเป็น‘ขยะ’“…”ทุกคนในเหตุการณ์เงียบงัน ไม่ว่าจะเป็นคนฝั่งเยี่ยนอวี๋หรือว่าเทพฝ่ายตรงข้าม ต่างรู้สึกถึงแรงกดดันอันหนักอึ้งคล้ายฝนที่กำลังจะเทลงมา เห็นได้ชัดว่านี่คือการลงมืออย่างลับๆ ของซื่อฝานเทียนอ๋อง
เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับมือของท่านพ่อของเขาไว้แน่นอย่างตื่นเต้นในบรรยากาศเช่นนี้ ใบหน้าน้อยๆ ของเขาเกร็งแน่น ลูกไก่ก็หยุดร้อง จิ่วอิงคอยสัมผัสรอบทิศมาแล้ว! ตี้เซินคิดในใจ กลับไม่แสดงอาการทั้งใบหน้าและร่างกาย นางไม่อยากเผย ‘คำใบ้’ แก่คนสารเลวเหล่านั้น และคิดว่าพวกเขาคงไม่รู้ตัวว่าซื่อฝานเทียนอ๋องลงมือแล้วในความเป็นจริง ซื่อฝานเทียนอ๋องกางตาข่ายสวรรค์ไว้รอบทิศแล้ว! คนสารเลวเหล่านี้กลับยังไม่รู้สึกตัว ยังคงงงงันอยู่เช่นนั้น ฮึ! ก็ไม่เท่าไรนี่ตี้เซินคิดเสร็จ ก็หัวเราะเย้ยหยันในใจ สุดท้าย…“ออกมา”ทันทีที่เยี่ยนอวี๋เปล่งเสียงอันเยือกเย็นขึ้น มือขาวเนียนของนางเพียงประทับลงกลางอากาศ แสงหลากสีที่แผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือของนางเผยให้เห็น ‘ใยแมงมุม’ ที่ซ่อนอยู่รอบตัว
