สี่ยวเป่าดีอกดีใจขึ้นมาอีกครา “พ่อ! ไปอิงอิง!”“พวกเจ้า…”ตี้เซินสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ยังคงรู้สึกเจ็บใบหน้ามากท่านเทพอี้หยางทางฝั่งนั้นแผดเสียงโวยวาย “ไอ้สารเลว! พวกเจ้ามันสารเลว! พวกเจ้าต้องตาย! รอก่อนเถอะ ท่านพี่ข้าต้องฉีกพวกเจ้าเป็นชิ้นๆ! ฉีกเละเป็นชิ้นๆ!”
“แหม!” จิ่วอิงสนุกสนาน “ดูมีเรี่ยวแรงดีนี่ ดูท่าเมื่อครู่นี้ยังไม่แรงพอสินะ เอาอีกสักรอบ!”“หยุด!” ผูเอ้อตัวที่ถูกพาลไปด้วยก็ฝืนทนอาการวิงเวียนคำรามว่า “พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าไม่กลัวจริงๆ! นี่คือสัญญาณการมาถึงของชื่อฝานเทียนอ๋อง พวกเจ้าไม่รู้เลยรึ ในฐานะที่เป็นเทียนอ๋องสวรรค์ชั้นหนึ่ง ซื่อฝานเทียนอ๋องสามารถทำให้พวกเจ้าตายได้ทุกเมื่อ!”“แหมมม ปู่จิ่วเจ้ากลัวจังเลย!” จิ่วอิงสะบัดหางไปมาเล็กน้อยอย่างยั่วโมโห เผยให้เห็นถึงกระดูกสีเลือดแต่ละข้อ เผยให้เห็นถึงความชั่วร้ายโหดเหี้ยมอย่างหาสุดไม่ได้ มันกำลังจะเหวี่ยงหางอีกครั้งอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว!“ฮ่า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นดีใจไม่ไหว มันตะลึงกับหางอันสง่าโอ่อ่าของจิ่วอิง “อิงอิง! รอ รอเป่า! พ่อ! พ่อรีบปล่อยเป่า!”ครานี้ต้าซือมิ่งมิได้ ‘รั้ง’ ไว้ เขาอุ้มเด็กน้อยลงมาบนตัวของจิ่วอิงทำเอาเด็กน้อยดีใจจนคลั่ง “อ้ะ! สะบัด! อิงอิง! สะบัด!”“ได้เลย!” จิ่วอิงให้ความร่วมมือดีมาก มันเหวี่ยงเทพทั้งยวงขึ้นกระจายบนท้องฟ้าราวกับนกยูงรำแพนหาง แสดงให้เจ้าตัวน้อยดู“โอ๊ยยย”ท่านเทพอี้หยางจะบ้าอยู่แล้ว!“บ
