(1)“ท่านเทพ?” นางฟ้าที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายท่านเทพอี้หยางรีบไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงอี้หยางโบกมือเล็กน้อย หลังจากที่อาการใจสั่นดีขึ้นแล้วก็ถามขึ้นว่า “ช่วงนี้ชื่อเฟิงเป็นอย่างไรบ้าง”“ที่ผ่านมาเจ้าเมืองเยี่ยนอยู่ในเมืองไป๋เฟิงตลอด ท่านเทพกังวลว่าเจ้าเมืองเยี่ยนก่อปัญหาหรือเจ้าคะ” เห็นได้ชัดว่านางฟ้ารับใช้รู้จักนิสัยของเยี่ยนชื่อเฟิงเป็นอย่างดี และความสัมพันธ์ของนางกับท่านเทพอี้หยางก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์เจ้านายและผู้รับใช้ธรรมดาทั่วไป มิเช่นนั้นคงไม่สามารถถามคำถามละลาบละล้วงเช่นนี้ได้ท่านเทพอี้หยางก็ไม่ได้คิดว่านางวางตัวไม่เหมาะสม นางพยักหน้ากล่าว “แม้ชื่อเฟิงจะมีอายุไม่น้อยแล้ว แต่เพราะว่าเมื่อครั้นเขายังเด็ก ข้ามัวแต่ยุ่งกับเรื่องของท่านพี่ ละเลยการสั่งสอนเขา บิดาของเขาก็…”ท่านเทพอี้หยางที่พูดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ช่างเถอะเจ้าสั่งคนไปตรวจดูว่าช่วงนี้ชื่อเฟิงทำอะไรบ้าง เขาทำอะไรที่ไม่สมควรทำไปหรือไม่”“ท่านเทพคิดมากแล้วเจ้าค่ะ แม้เจ้าเมืองเยี่ยนก่อเรื่องในสวรรค์ชั้นหนึ่งก็เป็นเรื่องที่ท่านจัดการได้ทั้งนั้น มิหนำซ ้ายังมีท่านเทพซ่าน
เฉิงและท่านเทพผิงเฉิงคอยดู ไม่เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ” นางฟ้าพูดปลอบเห็นได้ชัดว่าอี้หยางก็คิดเช่นนี้เช่นกัน ดังนั้นหลังจากที่นางดีขึ้นจากอาการใจสั่น นอกจากจะรู้สึกกังวลเล็กน้อยก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะกลับไปดู ถึงอย่างไรนางก็มีธุระบางอย่างต้องจัดการอีกทว่านา
