ากที่ท่านเทพผิงเฉิงกัดฟันพูดเสร็จ เขาก็คำรามออกมาว่า“ซ่านเฉิง! เจ้าไปตำหนักอี้หยาง เรียกทหารสามพันนายมา!”“ขอรับ!” ท่านเทพซ่านเฉิงกำหมัดประสานมือกำลังจะจากไป แต่เดิมที่ยังรู้สึกกังวล บัดนี้ก็วางใจลงบ้างแล้ว เพราะเขารู้ว่าแม้เยี่ยนชื่อเฟิงจากไปภายใต้การปกป้องของเขา แต่เนื่องจากท่านเทพผิงเฉิงมาถึง ‘ทันกาล’ เขาเป็นประจักษ์พยานให้ได้และในเมื่อท่านเทพผิงเฉิงอยู่ที่นี่แล้ว ฆาตรกรกลุ่มนี้ที่ฆ่าเยี่ยนชื่อเฟิงย่อมหนีไปไหนไม่ได้สักคน เขาก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องที่ว่าจะรายงานอี้หยางอย่างไรแล้ว
เพียงแต่ซ่านเฉิงเซียนจวินเพิ่งจะไปเรียกทหารมา เม่ยเอ๋อร์ก็แบกดาบเล่มใหญ่มาดักไว้ข้างหน้าเขาแล้ว เขาตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาและเม่ยเอ๋อร์ถือว่าเคยประลองฝีมือกัน ที่เขาปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์เมื่อครู่นี้ก็โดนนางขัดขวางไว้! เขาจึงรู้ว่าเม่ยเอ๋อร์มีพลังไม่ธรรมดา“เจ้าจะทำอะไร” ท่านเทพซ่านเฉิงถามขึ้นด้วยสัญชาติญาณ แต่เมื่อเขาถามเสร็จก็รู้สึกว่าคำถามนี้ช่างโง่เขลาเหลือเกิน เพราะเห็นได้ชัดว่าคนเขาไม่ปล่อยให้เขาไปเรียกทหารมาช่วย!ท่านเทพซ่านเฉิงจึงเปลี่ยนมาพูดว่า “แม้เจ้าจะขวางข้าไว้ ทหารก็ยังคงมาอยู่ดี แต่ก็แค่จะล่าช้าไปเล็กน้อย เรื่องก่อนหน้านี้ถูกส่งไปยังตำหนักอี้หยางแล้ว! พวกเจ้าหนีไปไหนไม่ได้หรอก!”“เหตุใดคุณหนูใหญ่ของพวกข้าต้องหนีด้วยเล่า” เม่ยเอ๋อร์ถามกลับอย่างเย็นชาท่านเทพซ่านเฉิงเพิ่งค้นพบว่าไม่ว่าจะเป็
