หมอบกราบ!แม้แต่วิถีแห่งเทพก็ราวกับชะงักลงเล็กน้อย ในขณะเดียวกันนั้นเอง…“ไป”ต้าซือมิ่งยื่นมืออันเรียวยาวไปทางภรรยา แม้เยี่ยนอวี๋อยากจะแต่งงานกับหรงอี้ให้ถูกต้องตามธรรมเนียมของสำนักชางอู๋ ทว่าเห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ในยามนี้ไม่เอื้ออำนวย นางจึงยื่นมือไปจับมือของเขาอย่างไม่ลังเล“จิ๊บ!” ลูกไก่รีบบินเข้ามาในอ้อมอกของเยี่ยนเสี่ยวเป่าราวกับกลัวจะถูกลืม!ส่วนเม่ยเอ๋อร์ นางติดตามอยู่ข้างกายเยี่ยนอวี๋เงียบๆ มานานแล้วอินหลิวเฟิงที่เดิมทีมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวก็มาแล้ว “กูไหน่ไน ยังมีข้าด้วย!”“อุแว้!” จิ่วอิงที่ซ่อนตัวมาหลายวันก็โผล่มา “ยังมีปู่จิ่วของเจ้าด้วย!”“นายน้อย! แล้วข้าล่ะ!?” เอ้อร์เหมางงงัน แต่เดิมเขาคิดว่านายน้อยของพวกเขาจะกลับไปเป็นองค์ชายน้อยเสียอีก เห็นได้ชัดว่าอินสวินอี้เองก็คิดเช่นเดียวกัน ครั้นเขากำลังจะตะโกนบอกลูกชายว่า
อย่าล้อเล่น! อินหลิวเฟิงก็กระโดดโลดเต้นออกไปแล้ว “พ่อคุณทูนหัวกูไหน่ไน พวกท่านทิ้งข้าไว้ไม่ได้นะ” ชีวิตน้อยๆ ของข้าผูกติดกับพวกเจ้าแล้วเยี่ยนอวี๋ที่ไม่ได้คิดจะพาอินหลิวเฟิงไปด้วยก็กะพริบตาสองสามที“เจ้าอยากขึ้นไปจริงๆ หรือ”“ไม่เช่นนั้นเล่า” อินหลิวเฟิงงุนงง “หรือว่าท่านไม่ได้คิดจะพาข้าไปด้วย”“พา!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่า พาสุนัขรับใช้คนนี้ไปด้วยได้ต้าซือมิ่ง “…”เขาที่แต่เดิมคิดว่าจะสลัดคนเหล่านี้ออกไปได้ไม่คิดเลยว่านายน้อยอินผู้นี้จะหน้าด้านเช่นนี้ ทว่าเขาเองก็รู้เหตุ
