คิเมียราที่มีความคิดแจ่มชัดเช่นนี้ทำให้ปีศาจแฝงฝันตะลึงทว่าเมื่อพิกซีลองคิดตามก็รู้สึกว่าเป็นความคิดที่ไม่เลว แต่ไม่ว่าอสูร‘อัจฉริยะ’ จะคิดอย่างไร ดวงตาราชสีห์สุกใสคู่นั้นของคิเมียราก็มองต้าซือมิ่งตาปริบแต่แล้วต้าซือมิ่งถามเพียงคำถามสามข้อ หนึ่ง “เจ้าอยากไปไหน”“?” คิเมียราที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ก็ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบว่า“ออกไปท่องโลก”“ไม่ต้องฝึกฝนวิชารึ” ต้าซือมิ่งถามเช่นอาจารย์แนะแนวคิเมียรากะพริบตา “ก็ถูก ข้างนอกนั่นดูเหมือนกับว่าจะไม่ค่อยเหมาะกับการฝึกฝนของมารเท่าไร ซ ้าร้ายพลังอาจจะตกขั้นด้วยนอกเสียจากว่าจะหลอมดินแดนอื่นๆ ให้กลายเป็นแดนมืด!”“เจ้าจะให้เราและภรรยาแย่งดินแดนกันหรือ” ต้าซือมิ่งถามต่อคิเมียราเกาศีรษะด้วยกีบของมัน “ไม่มีคุณธรรมเลย”ใครจะไปรู้ว่ามหาอสูรตนหนึ่งจะคิดถึงเรื่องคุณธรรมได้แต่หลังจากที่ต้าซือมิ่งถามกลับแล้ว คิเมียราก็รู้สึกได้โดยสัญชาติญาณว่า หากแย่งดินแดนกันเองจริงๆ คงไม่ค่อยมีคุณธรรมเท่าไรนัก อีกทั้งยังนิสัยเสียมาก
เมื่อปีศาจแฝงฝันได้ยินดังนั้นก็คิดว่าคิเมียรา ‘พ่ายแพ้’ แล้ว นางจึงกำลังจะเอ่ยบางอย่างขึ้น แต่พิกซีกลับชิงพูดก่อนว่า “อันที่จริงปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้คือแม้ฝ่าบาทจะหลอมดินแดนภายนอกแล้ว พวกเราก็ไม่สามารถรักษามันไว้ได้ ดังนั้นหลังจากที่สิบสองเทพมารของเราจากไป อาณาเขตของแดนมืดจึงเล็กลง”“แต่กระนั้น สิบสองเทพมารของเราก็ถูกปฐมราชินีหยวนชูเข่นฆ่า
