้วต้าซือมิ่งยังอธิบายต่อไปอย่างสบายใจว่า “หากพวกเจ้าอยากจะต่อต้านเพราะเรื่องนี้ก็ย่อมได้ พันปีก่อนเราจัดการพวกเจ้าได้ พันปีให้หลังก็เช่นกัน”
“ไม่ๆๆ พ่ะย่ะค่ะ…” คิเมียรารีบสั่นศีรษะสิงโตของตน “ฝ่าบาทท่านอย่าทำอะไรข้าน้อยเลย หากถูกท่านจัดการอีกครั้ง ข้าน้อยคงไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปอีก”พิกซีเองก็พูดอย่างซื่อสัตย์ว่า “ท่านกลืนกินมหาอสูรซิมบาไปแล้ว ปีศาจตัวน้อยๆ เช่นพวกข้ายังไม่เพียงพอเป็นเศษเนื้อติดร่องฟันของท่านได้เลย”“ใช่แล้ว พวกข้ามิได้หมายความเช่นนั้นนะเพคะ!” ปีศาจแฝงฝันรีบแก้ตัว นางเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของ ‘จักรพรรดินี’ ก็ไม่ได้มีจุดประสงค์เช่นนี้เสียหน่อย! นางก็แค่ ก็แค่…ปีศาจแฝงฝันยังไม่ทันคิดได้ ในที่สุดเยี่ยนอวี๋ก็ได้โอกาสพูด‘แทรก’ ขึ้นว่า “เรื่องปลดผนึก รอให้ข้ากลับไปบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะพิจารณาใหม่ แต่ทุกๆ เผ่าอยู่ร่วมกันอย่างสันติคือสิ่งที่ข้าในฐานะที่เป็นปฐมราชินีผู้สร้างโลกจะต้องรักษาไว้ให้ได้”“จะปลดผนึกได้จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ” คิเมียรามองเยี่ยนอวี๋ “แต่ตามที่ฝ่าบาทกล่าวมา ดูเหมือนว่าปลดผนึกไปก็ไม่มีอะไร ยังต้องคอยดูแลด้วย เหมือนแทะซี่โครงไก่ ทำไปไม่คุ้ม แต่จะไม่ทำก็เสียดาย”“ลำบากเจ้าแล้วที่ยังรู้ว่าซี่โครงไก่หมายถึงอะไร” ขณะที่พิกซีเอ่ยมันก็สรุปว่า “ในเมื่อพวกข้ากลับมาอยู่เคียงข้างฝ่าบาทแล้ว ย่อมปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน เรื่องตัวตนขององค์จักรพรรดินีที่ปีศาจแฝงฝันกล่าวถึง นางก็แ
