อย่างสบายใจ เมื่อได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างเกียจคร้านว่า “มดแมลงพรรค์นั้น ปู่จิ่วของเจ้าจะ
สัมผัสได้อย่างไร มดแมลงมีเป็นพันหมื่นตัว ข้าแยกแยะความต่างระหว่างพวกมันไม่ออกหรอกนะ”คำพูดนี้มีเหตุมีผลมาก! ทำเอาเอ้อร์เหมามิอาจโต้แย้งได้…ทว่าหลังจากที่อินสวินอี้ออกจากห้องลับแล้วก็พูดขึ้นว่า “ข้ารู้ว่าฮ่องเต้หยวนคังจะไปที่ใด”“ท่านพ่อมีญาณทิพย์หรือขอรับ” อินหลิวเฟิงถาม“ก็เลยให้เจ้ารีบมาเรียนรู้ไว้ไง! ตอนที่เราโจมตีราชสำนัก เราไม่เห็นติ้งซีอ๋อง เขาต้องถูกฮ่องเต้หยวนคังย้ายไปที่เมืองหมิงเถียวแล้วที่นั่นเป็นแหล่งกำเนิดตระกูลซย่าโหว” อินสวินอี้พูดอย่างมีหลักการอินหลิวเฟิงกำลังจะพูดว่า เช่นนั้นเราไปจับพวกเขาที่นั่นกัน!แต่แล้วอินสวินอี้ก็พูดต่อว่า “แต่ทางฝั่งหมิงเถียวคงถูกเจ้าสำนักตี๋โจมตีไปแล้ว สภาพของฮ่องเต้หยวนคังไม่ค่อยดี เขาไปถึงหมิงเถียวแล้วเห็นสถานการณ์เช่นนั้นต้องเปลี่ยนไปเมืองอานอี้แน่นอนพวกเราไปอานอี้กันเถอะ!”“ท่านพ่อ ท่านบอกให้ไปอานอี้ตั้งแต่แรกก็จบ ทำไมต้องพูดให้ยืดยาวเช่นนี้” อินหลิวเฟิงพูดอย่างเบื่อหน่าย พล่ามมาเสียยาวเช่นนี้ฮ่องเต้หยวนคังคงหนีไปไกลแล้วแต่เอ้อร์เหมาก็จำเป็นต้องเอ่ยขึ้นว่า “ก็ท่านอ๋องกลัวว่านายน้อยฉลาดไม่พอก็เลยสอนท่านอยู่นี่ไงขอรับ”
อินหลิวเฟิง “…”เขาแค่ไม่อยากใช้สมองต่างหากเล่า!อินสวินอี้กลับรู้สึกชื่นมื่นใจ “คิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่ส่งผู้พิทักษ์ปราดเปรื่องเช่นเอ้อร์เหมามา
