เยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นจับดวงตาคู่นั้นด้วยสัญชาติญาณ “นี่เจ้าหลอมรวมขุมนรกเข้าไปในดวงตาหรือ”ต้าซือมิ่งยกมุมปากเล็กน้อยปล่อยให้ภรรยาจับต่อไป ผ่านไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ดูดีหรือไม่”“ดีสิ” เยี่ยนอวี๋ตอบทันทีมุมปากของต้าซือมิ่งยกสูงกว่าเดิม เสียงหัวเราะทุ้มต ่าอันเย้ายวนก็ดังตามมา “ต่อไปคงเป็นสีนี้แล้ว”เยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมรู้สึกขวยเขินเพราะเสียงหัวเราะของเขาก็เงยหน้าขึ้นจูบดวงตาคู่นั้นเบาๆ “หน้าตาดี จะเป็นอย่างไรก็ดูดี”“ข้าขอชิมหน่อยซิ”“อะไรนะ” เยี่ยนอวี๋ไม่ทันเข้าใจก็ถูกจูบลงไปแล้วต้าซือมิ่งจึงพูดขึ้นว่า “ชิมดูว่ากินขนมไหน่เกาของเสี่ยวเป่าหรือไม่ ปากจึงหวานเช่นนี้”“จิ๊บ!” ลูกไก่ที่บินเข้าใกล้ได้แล้วก็บอกว่า “เจ้านายไม่ได้กินจิ๊บจิ๊บกินแล้ว!”
เยี่ยนอวี๋ทำท่าจะผลักต้าซือมิ่งออก แต่ฝ่ายหลังไม่ได้ปล่อยมือเขายังคงโอบเอวบอบบางของนางไว้ แสดงท่าทีกระจ่างว่า “อ๋อ ไม่ได้กิน”“ใช่!” ลูกไก่บอกว่าตนเป็นพยานได้ อีกทั้งมันยังถามว่า “นายท่านน้อยจะตื่นเมื่อไหร่หรือขอรับ”เมื่อเยี่ยนอวี๋ได้ยินคำถามนี้ก็ไม่ได้ผลักต้าซือมิ่งออกไปอีก นางตอบว่า “เสี่ยวเป่าเหนื่อยมานาน คงต้องนอนนานหน่อย ก่อนหน้านี้ยังนอนไม่เต็มอิ่มก็สะดุ้งตื่นทุกครั้ง ครานี้จะได้นอนดีๆ แล้ว”“ก็ไม่แน่หรอก อีกประเดี๋ยวคงหิวจนตื่น” ต้าซือมิ่งรู้เวลาทานข้าวของเด็กน้อยเป็นอย่างดีลูกไก่ดีใจ “ดีเลย! เช่นนั้นพวกเราขึ้นไปก่อนดีหรือไม่ขอรับ”“ไปถันเถอะ” เยี่
