เยี่ยนอวี๋กังวลขึ้นมาทันใด “มีปัญหาอะไรหรือ”“ตามหลักแล้วเสี่ยวเป่าไม่น่าจะเป็นเช่นนี้ พูดอย่างไรดี ประมาณว่าอยู่โดยพึ่งจมูกของข้าหายใจน่ะ” ต้าซือมิ่งที่ยังคงสัมผัสอย่างตั้งใจก็ลูบศีรษะที่กลับไปโล้นอีกครั้งของเจ้าตัวน้อย “แต่นี่น่าจะเป็นเพราะข้าไม่อยู่ข้างกายเจ้าตอนที่เจ้าตั้งครรภ์”“?” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจ “เจ้าไม่ใช่คนตั้งครรภ์เสียหน่อย เกี่ยวอะไรกับเจ้าอยู่หรือไม่อยู่”“สำหรับเด็กทั่วไปแล้วก็คงไม่เป็นอะไร แต่สำหรับเสี่ยวเป่าของพวกเราแล้วมิใช่เช่นนั้นเสมอไป” ต้าซือมิ่งชี้แจง เมื่อเขาลูบตัวของเด็กน้อยก็อดขมวดคิ้วไม่ได้“มีปัญหาอะไรอีกหรือ” เยี่ยนอวี๋สงสารบุตรชายมาก“ผอมจริงๆ” ต้าซือมิ่งที่สงสารเด็กน้อยก็คิดว่ากลับไปต้องขุนเด็กน้อยเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นตัวผอมแห้งกลับไปเช่นนี้ พ่อตาคงคิดว่าเขาทารุณเด็กน้อยแน่ๆเยี่ยนอวี๋ถอนหายใจโล่งอก “ข้าคิดว่ายังมีปัญหาอย่างอื่นอีกเสียอีก แต่เรื่องผอมนี่ก็ไม่ได้ผอมเกินไปหรอก ยังพอมีเนื้อหนังอยู่บ้างแต่ผมนี่สิไม่รู้จะงอกหรือไม่”
“…ไม่ใช่เรื่องใหญ่ บำรุงให้กลับมาก็ได้แล้ว” ต้าซือมิ่งที่มองไปทางอื่นด้วยท่าทีจริงจังก็เปลี่ยนเรื่อง “ข้าเก็บกวาดแดนมืดเสร็จแล้วเรากลับกันเถอะ ปัญหาของต้าซย่ายังต้องแก้ไขให้สิ้น”“อืม” เยี่ยนอวี๋ก็ยังจำเรื่องสำคัญนี้ ทว่า… “เจ้าต้องเก็บอะไรอีกหรือ มหาอสูรโบราณของที่นี่ถูกเจ้ากลืนไปแล้วนี่”“พลังบางอย่างน่ะ” ขณะที่ต้าซือมิ่งตอบ เขาก็รว
