บแดนมืดของเราถึงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดของพวกเรา”
“ไม่รู้ว่าฝ่าบาทจะพาพวกเราออกไปได้เมื่อไร” คิเมียราพูดอย่างตั้งความหวังพิกซีกลับรู้สึกเฉยๆ “ออกได้ก็ดี ออกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แดนมืดใหญ่เช่นนี้ อีกทั้งในตำราโบราณยังบันทึกไว้ว่าออกไปก็ไม่ได้ดีเช่นนั้น นอกเสียจากว่าจะสามารถหลอมทั้งสามโลกให้กลายเป็นดินแดนเช่นแดนมืดได้ มิเช่นนั้นเผ่ามารเช่นพวกเราไม่ชินหรอก”“ก็จริงนะ…” คิเมียราคิดพลางอดพูดไม่ได้ว่า “ข้าแค่อยากรู้ว่าเนื้อคนกับเนื้อเทพอร่อยมากแค่ไหน”“ตอนนี้เจ้ายังต้องกินพวกนี้อยู่อีกหรือ” พิกซีถามกลับ“ก็แค่อยากรู้น่ะ! ในตำราบอกว่าอร่อยไม่ใช่หรือ!”“เจ้าเคยอ่านตำรากี่หน้ากัน”“สามหน้า”พิกซี “…”มันหมดอารมณ์จะแขวะต่อไปแล้ว ทว่าแสงที่เป็นจุดในขุมนรกก็สลายไปแล้ว จากนั้น…จู่ๆ กลิ่นอายที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้แต่เพียงพอที่จะทำให้คิเมียราและพิกซีคุกเข่าลงก็แผ่ซ่านออกมาจากขุมนรกอย่างไร้สุ้มเสียง ทำเอามหาอสุรกายทั้งสองคุกเข่าลงพื้นทันที “ฝ่าบาท! ยินดีต้อนรับฝ่าบาทออกจากขุมนรกพ่ะย่ะค่ะ”
แต่จะทำอย่างไรได้ ต้าซือมิ่งยังไม่ได้ออกมา เขาเพียงแค่เก็บพลังที่หลงเหลืออยู่ในขุมนรกแห่งความมืดกลับเข้ามาในร่างกาย ถือว่า ‘ฟื้นตัว’ อยู่ในระดับจักรพรรดิอสูรส่วนกลิ่นอายที่คิเมียราและพิกซีสัมผัสถึงนั้น เป็นเพียงชั่วจังหวะที่ปรากฏพลังไร้รูปร่างออกมาขณะที่เขากำลัง ‘ฟื้นตัว’ เท่านั้น อันที่จริงมันบางเบามาก แต่คิเมียราแล
