๋กอดชายคนนี้ไว้แน่นกว่าเดิม “กลับไปเอา ‘ว่าที่’ ออก”“ได้เลย” ต้าซือมิ่งจูบคอระหงขาวนวลของนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “แล้วแต่ภรรยาจะจัดการเลย ถึงครานั้นเราค่อยไปหาครอบครัวของข้า จัดงานเลี้ยงยิ่งใหญ่อีกรอบหนึ่ง”“อืม” เยี่ยนอวี๋ตกลง “พวกเขาก็อยู่นอกสามภพหรือ”“ใช่”“ข้าไม่รู้ว่านอกสามภพนอกจากแดนมืดแล้วยังมีที่อื่นอีก ไปยากมากหรือไม่”“อืม”
“เช่นนั้นเสี่ยวเป่าคงคิดว่าย่าคือขนมไหน่เกาไปอีกนาน” เยี่ยนอวี๋พูดอมยิ้มต้าซือมิ่งไม่เข้าใจมุขนี้ เขาเลิกคิ้วทันที “ทำไมหรือ”เยี่ยนอวี๋จึงขายมุขของเด็กน้อยให้ท่านพ่อของเขาด้วยสีหน้าขบขันและยังสรุปในตอนท้ายว่า “เสี่ยวเป่าคงคิดว่าท่านย่าเหมือนกับขนมไหน่เกาที่หวานนิ่มกินได้ ท่านแม่ของข้าไม่อยู่แล้วด้วย ข้าอธิบายยาก”“ถ้าเขากล้ากัดท่านย่าของเขาจริงๆ ท่านพ่อของข้าคงไม่ปล่อยเขาไปแน่” ต้าซือมิ่งกล่าวอย่างรู้ดี แต่ว่า…“ทำไมเสี่ยวเป่าตัวหดลงเล่า” ต้าซือมิ่งสนใจเรื่องนี้มากกว่าเรื่องไปเจอครอบครัวของเขา “หดลงไปแทบจะเท่ากับตอนที่ข้าเพิ่งเจอที่โยวตูเลย”พูดถึงเรื่องนี้ เยี่ยนอวี๋ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย “เขาปรากฏ ‘ความผิดปกติ’ เช่นนี้หลังจากที่เขาจับอักษรศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า ตอนแรกเปล่งประกายแสง จากนั้นก็ร้องบอกว่าคันไปทั้งตัว หลังจากนั้นร่างกายก็มีหมอกสีเลือดไหลออกมา ผมก็หายไป ทำเอาเขาเสียใจอยู่นาน แต่เสี่ยวเป่าเสกบ๊ะ… อืม… ค้อนจิ๋วอันหนึ่งออกมา บอกว่าเหมือนของเจ้า
