“โหหห”เยี่ยนเสี่ยวเป่าอุทานอย่างตะลึง ดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงระยิบระยับ อีกทั้งยังลูบเกราะสีทองงดงามของท่านแม่พลางร้อง ว้าวไม่หยุดส่วนลูกไก่สีเหลืองที่อยู่ข้างๆ ก็ได้แสดงให้เห็นว่าสำนวนแข็งทื่อดังไก่ไม้เป็นอย่างไร…ตี้อั้นเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเท่าไร มันเพิ่งรู้ว่ามันดูถูกเทพธิดาท่านนี้เกินไปมากเพียงใด! พลังการต่อสู้ของเทพธิดาเก่งกาจทะลุฟ้าเชียว!โอ้ สวรรค์!ทำให้อสูรระดับกลางตายทั้งบางได้ด้วยเสียงคำรามเพียงเสียงเดียวเป็นเช่นไร ตอนนี้ตี้อั้นได้รู้แล้ว มหาอสุรกายที่ล้อมเข้ามาจากขุมนรกเองก็รู้แล้ว ครานี้พวกมันจึงเกรงกลัวไม่กล้าโผล่ออกมาอีกส่วนเยี่ยนอวี๋ นางใช้จังหวะนี้รวบตัวเด็กน้อยด้วยแสงสีรุ้งชั้นหนึ่งก่อนจะจูบเขาเบาๆ “เสี่ยวเป่าอยู่กับท่านพ่อของเจ้าก่อนนะ แม่ไปจัดการเหล่าวายร้ายก่อน”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ครั้งนี้เขาไม่ได้บอกว่าอยากไปด้วย แต่กลับจูบท่านแม่กลับและพูดว่า “เป่าช่วยดู!”ปกป้องท่านแม่!
“เด็กดี” เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยอีกครั้ง นางคิดว่าเด็กน้อยหมายถึงจะช่วยนางดูแลท่านพ่อ แต่นางไม่รู้ว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าหมายถึงจะดูแลนางเมื่อเยี่ยนอวี๋วางเด็กน้อยให้ลอยบนอากาศ มหาอสุรกายเหล่านั้นก็ทำท่าจะจู่โจมอีกครั้ง ถึงแม้พวกมันรู้จักเกรงกลัวแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าความหวาดกลัวเพียงเล็กน้อยนั่นไม่สามารถระงับนิสัยเหี้ยมเกรียมและพลังสังหารของพวกมันได้นานนัก มิหนำซ ้ายังมี ‘ต้
