ึกมาก่อน เพราะว่าตอนนี้เวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชาแล้ว ยังไม่มีมหาอสุรกายสักตนหลบหลีกเยี่ยนอวี๋ที่โถมเข้าใส่พวกมันได้เลยความเคลื่อนไหวเช่นนี้ แม้แต่พิกซีที่อยู่ข้างบนก็รับรู้ได้ แม้มันมองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ แต่มันก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเหล่ามหาอสุรกาย
เห็นได้ว่าม่านสกัดกั้นของต้าซือมิ่งเก็บเสียงได้ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก…ทว่าพิกซีก็ฉงน “มหาอสุรกายในขุมนรกแห่งความมืดเป็นอะไรกันไปหมดนะ หรือว่าถูกจักรพรรดิอสูรสังหารหมู่ไปแล้ว” เมื่อคิดได้เช่นนี้ พิกซีที่คิดว่าอาจจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่ได้รู้เลยว่าคนที่ลงมือสังหารหมู่คือปฐมราชินีเยี่ยน! ปฐมราชินีหยวนชูแห่งตำหนักไท่ชางคนนั้นถึงอย่างไรปฐมราชินีเยี่ยนก็ยังไม่ได้ใช้พลังของตนเอง นางใช้พลังของลูกน้องของตนเอง ในฐานะที่เป็นเจ้าแห่งอสูรขุนเขาและท้องทะเล ตราบใดที่ร่างกายของนางแบกรับไหว นางก็สามารถแบกรับพลังทั้งหมดของอสูรโบราณแห่งขุนเขาและท้องทะเลไว้ในร่างกายนางได้ คล้ายๆ กับวิชาอัญเชิญ แต่นางไม่ต้องอัญเชิญ นางสามารถใช้ได้เลยทันที! และการใช้เช่นนี้ยังไม่กระทบต่อพลังการต่อสู้ของร่างจริงของเหล่าอสูรโบราณขุนเขาและท้องทะเลด้วยตั้งแต่อดีตจนถึงบัดนี้ ไม่มีผู้ใดให้เหตุผลได้ว่าเป็นเพราะอะไรช่างแปลกประหลาดเสียจริง! แต่เยี่ยนอวี๋ทำได้จริงๆ เพราะเดิมทีแล้วนางก็คือสิ่งอัศจรรย์ที่กำเนิดขึ้นจากธรรมชาติ…และในขณะที่เยี่ยนอวี๋กำลังสู้รบกับฝูงอสุรกายนั้น เนื่
