รู้ทันทีว่าเขากำลังลงมือทำธุระสำคัญ นางจึงไม่เอ่ยรบกวนเขาอีก ในขณะเดียวกันนางก็กอดเด็กน้อยไว้แน่นและลอยตัวอยู่ในบริเวณที่ปลอดภัยตี้อั้นมองรอบตัวที่มืดมิด มันกังวลมากว่าวงแหวนสีรุ้งที่คลุมพวกเขาไว้ชั้นนี้จะไม่มั่นคง หากโดนลอบจู่โจม มันอาจจะเป็นตัวที่ถูกฆ่าตัวแรกก็ได้ ถึงอย่างไรคนอ่อนแอกว่าก็ต้องถูกกำจัดก่อน มันยอมรับว่ามันเป็นคนที่ ‘อ่อนแอ’ ที่สุดในบรรดาคนเหล่านี้ ส่วนเจ้าตัวน้อยสองคนนั่นแข็งแกร่งกว่าอสูรชั้นต ่าเช่นมันมากมายนัก
ในขณะที่ตี้อั้นคิดฟุ้งซ่านอยู่นั่นเอง ต้าซือมิ่งก็เริ่มสวดมนต์เป็นภาษาสันสกฤตโบราณออกมาเบาๆ ซึ่งเป็นบทสวดที่เยี่ยนอวี๋ไม่เคยได้ยินมาก่อน นางอดเลิกคิ้วงามของตนขึ้นไม่ได้ “มาจากที่ใดกัน”เยี่ยนอวี๋สงสัย นางล่วงรู้ทุกอย่างในจักรวาลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแต่ต้าซือมิ่งคนนี้สร้างความรู้ใหม่ให้นางครั้งแล้วครั้งเล่า สิ่งที่เขาทำเป็นกลับมีหลายสิ่งที่นางไม่รู้เลยสักนิด“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดว่าท่านแม่กำลังถามตน “แม่?”เมื่อเยี่ยนอวี๋มองดวงตากลมโตแสดงความสงสัยของเด็กน้อยนางก็จูบเด็กน้อยเบาๆ และอธิบายเสียงเบาว่า “ไม่ได้ถามเจ้า แม่แค่กำลังคิดว่าท่านพ่อของเจ้ามาจากที่ไหน”“?” ในหัวของเยี่ยนเสี่ยวเป่าปรากฏเครื่องหมายคำถามมากมายจากนั้นเขาก็ครุ่นคิดอย่างหนักก่อนจะได้คำตอบว่า “พ่อ แม่ของพ่อ!”เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ แต่ก็เข้าใจคำตอบของเด็กน้อยเจ้าตัวน้อยกลับคิดว่าท่านแม่ของเขาไม่เข้า
