ไก่สีเหลืองที่ราวกับว่าสัมผัสถึงกลิ่นอายของแม่ทัพอสูรนรก มันก็ใช้ปีกชี้ไปที่ประตูเมืองสูงตระหง่านเสียดดวงจันทร์สีเลือดและถามขึ้นว่า “นั่นก็คือบ้านของข้าหรือ”“ใช่แล้วขอรับ ข้าน้อยไม่เข้าไปแล้ว ท่านจักรพรรดิอสูรน้อยไปดีทุกท่านโปรดไปดี ข้าไปจริงๆ แล้วขอรับ” เมื่อพูดจบ ตี้อั้นก็ส่งสัญญาณให้เยี่ยนอวี๋และคนอื่นๆ ลงมา เยี่ยนอวี๋จึงอุ้มหรงอี้ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ขึ้นมา ส่วนเจ้าตัวน้อยก็ใส่รองเท้าด้วยตนเองและ
กระโดดลงมาจากหลังของอั้นตี้ รอให้ท่านแม่อุ้มท่านพ่อของเขาลงมาแต่แล้ว…โฮก!แม่ทัพอสูรนรกจับได้ว่าเยี่ยนอวี๋มาแล้วและรับรู้ได้ว่าพวกเขามาอย่างไม่เป็นมิตรจึงขู่คำรามสะพรึงไปทางพวกเขา!ครานี้เอง…ตี้อั้นที่ขาอ่อนยังไม่ทันตั้งสติได้ฟิ้ว!ฟิ้วฟ้าว!…ทหารนับหมื่นตนล้อมเข้ามาด้วยความรวดเร็ว! ทำให้เยี่ยนอวี๋อดคิดไม่ได้ว่าทั้งหมดนี้ถูกจัดแจงและวางแผนไว้แต่แรกอยู่แล้ว ดูท่าคงเป็นฝีมือของ ‘ต้าซือมิ่ง’ อีกคนหนึ่ง แต่แล้วเห็นได้ชัดว่า ‘ต้าซือมิ่ง’อีกคนหนึ่งพลาดเรื่องหนึ่งไป นั่นก็คือ…
