นักมำกมำยในส ำนัก เขำก็นั่งไม่ติดแล้ว! เขำรู้ดีว่ำเถำวัลย์เหล่ำนั้นน่ำกลัวเพียงใดกู้หยวนหมิงก็คิดว่ำตนน่ำจะช่วยอะไรได้บ้ำง “ข้ำกลับส ำนักเหยำไถเซียน ท่ำนพ่อข้ำอำจจะยังไม่ทรำบว่ำฮ่องเต้หยวนคังไม่เพียงหลอกใช้เขำ ฝ่ำบำทยังต้องกำรชีวิตของคนทั้งส ำนักรวมถึงเขำด้วย!”“เช่นนั้นข้ำไปส ำนักชำงอู๋เอง!” ลู่หมิงคิดว่ำตนเองควรไปส ำนักชำงอู๋ จะได้แวะไปจุดธูปไหว้ศิษย์รักของเขำด้วย ตลอดหลำยปีที่ผ่ำนมำนี้เขำไม่กล้ำไปเลย บัดนี้คงถึงเวลำแล้วเยี่ยนอวี๋ก็เห็นด้วยกับกำร ‘ขออนุญำต’ ของทั้งสำม “เจ้ำส ำนักตี๋และอำจำรย์ลู่ไปตอนนี้ได้เลย ส ำนักเนี่ยผำนห่ำงไกลจำกเมืองหลวงมำก กว่ำเถำวัลย์จะแผ่ไปถึงคงต้องใช้เวลำอีกสักพัก เจ้ำส ำนักตี๋ป้องกันให้ดี ส่วนอำจำรย์ลู่ ท่ำนเพียงแค่ไปเตือนท่ำนพ่อของข้ำ เม่ยเอ๋อร์และลูกหนูน้อยอยู่ที่นั่น ส ำนักชำงอู๋คงไม่เป็นอะไรมำก ส่วนหยวนหมิง เจ้ำกลับไปไม่ได้”“เพรำะเหตุใดเล่ำ” กู้หยวนหมิงไม่เข้ำใจ “ข้ำ…”
“ในเมื่อเจ้ำปรำกฏตัวในส ำนักศึกษำ ไม่มีทำงที่จะไม่ถูกเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง กำรที่เจ้ำกลับไปเท่ำกับเอำตัวเองเข้ำไปติดกับดักเองแต่เจ้ำก็อย่ำได้กังวล ค่ำยกลดำรำเรียงรำยที่หรงอี้สร้ำงขึ้นเมื่อครู่นี้ก็กระจำยไปถึงเมืองชิงเหลียนและเมืองเหยำในระดับหนึ่ง พวกเขำจะไม่เป็นอะไรชั่วครำว” เยี่ยนอวี๋อธิบำยกู้หยวนท ำท่ำจะพูดอะไร ตี๋อูหวนและลู่หมิงก็ออกเดินทำงแล้ว!เยี่ยนอวี๋จึงพูดต่อไปว่ำ “อำจำรย์ซ่ง
