่าทวยเทพนับไม่ถ้วนอาศัย! อย่าทำให้เดือดร้อนเลย!แต่อินสวินอี้และลู่หมิงที่พูดปากเปียกปากแฉะก็ไม่สามารถทำให้ท่าทีของต้าซือมิ่งเปลี่ยนไปได้ เขายังคงไม่มองเทพที่อยู่เหนือศีรษะแต่มอง ‘ชายชรา’ สองคนนั้นแทนและพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไร”“โอ๊ย! เจ้าใหญ่นายโตของข้า!” อินสวินอี้ร้อนใจจริงๆเทพสองท่านนั้นที่ถูกเมินเฉยก็ชูอาวุธวิเศษของตนออกมา อีกทั้งยังกดทับลงไปสำนักศึกษาอย่างไม่ออมมือ“คนดื้อด้านไร้การศึกษา! รับโทษทัณฑ์เสียเถอะ!” ท่านเทพประณามอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนจะนำเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่งและหมึกพิมพ์หนาทุบลงไปที่ต้าซือมิ่งการจู่โจมสองคราที่ดูเหมือนเชื่องช้า แต่แรงกดดันอันศักดิ์สิทธิ์ในนั้นกลับทำให้คนอื่นๆ ที่ไม่ได้เป็นเป้าหมายคุกเข่าล้มลงกับพื้น มิอาจต้านทานได้แม้แต่น้อยเห็นได้ว่าท่านเทพสององค์นี้มิได้โง่เขลา พวกเขารู้ว่าชายรูปงามที่อุ้มบุตรผู้นี้มิใช่คนอ่อนแอ พวกเขาต้องจู่โจมด้วยกำลังทั้งหมดจึงจะควบคุมอีกฝ่ายได้!
แต่พวกเขาคิดผิดแล้ว เพราะมือของต้าซือมิ่งที่ยื่นออกไปก็ทำให้พวกเขารู้ได้ในทันทีว่า ถึงแม้พวกเขาจะทำสุดความสามารถก็ไม่สามารถทำอะไรต้าซือมิ่งได้ อาวุธวิเศษทั้งสองอย่างของพวกเขาถูกยึดไปแล้ว“…”ไร้ความเคลื่อนไหว“…”ไร้แรงสะเทือน“…”ไร้การเสียดสีต้าซือมิ่งยึดอาวุธวิเศษของเทพสองท่านที่สังเวยเต็มกำลังเหมือนกับเด็ดกลีบดอกไม้ที่ร่วงลงกลางอากาศและยังเอาให้เด็กน้อยในอ้อมอกเล่นนี่มัน…บ้าแล้ว!อินสวินอ
