ไม่เพียงเป็นรำกฐำนของต้ำซย่ำ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ควำมแข็งแกร่งอันแรงกล้ำของต้ำซย่ำ เพียงแค่อีจี้จิ่ว เขำผู้เดียวก็เป็นยอดผู้แข็งแกร่งที่มิอำจประเมินค่ำได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบรรดำอำจำรย์อำวุโสที่เก็บซ่อนตัวอยู่ในส ำนักศึกษำ สิ่งที่สั่งสมมำนับหมื่นปีของส ำนักศึกษำแข็งแกร่งกว่ำส ำนักคุนอู๋เป็นพันหมื่นเท่ำ! ถึงอย่ำงไรผู้ก่อตั้งส ำนักศึกษำก็คือบรรพชนที่เคยปกครองแผ่นดินจงหยวน นั่นก็คือ หวงตี้!“…” เหอซงเหงื่อตกไม่หยุด เขำไม่กล้ำแม้แต่จะถอนหำยใจหลังจำกฮ่องเต้หยวนคังม้วนภำพเก็บกลับไปแล้ว เขำก็เดินตรงกลับไปยังห้องบรรทมของตน ท ำให้เหอซงกล้ำขยับตัวในที่สุด เขำล้มนั่งกองกับพื้นทันที ไม่กล้ำเดินตำมฮ่องเต้ไปด้วย อันที่จริงช่วงที่ผ่ำนมำเหอซงก็ไม่กล้ำก้ำวเข้ำไปในห้องบรรทมของฮ่องเต้หยวนคังแม้แต่ครึ่งก้ำว เพรำะว่ำเขำได้กลิ่นคำวเลือดคลุ้งในห้องนั้น! ควำมกลัวและกำรรู้จักหน้ำที่ของเหอซงจึงท ำให้เขำรักษำชีวิตของตนไว้ได้เพรำะว่ำในห้องบรรทมของฮ่องเต้หยวนคังในบัดนี้เต็มไปด้วยโครงกระดูก…ในขณะเดียวกัน ณ ข้ำงใต้เรือนรับรอง
หลังจำกสลบไปครู่หนึ่ง อินสวินอี้ก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมำ เมื่อเขำลืมตำขึ้นสิ่งที่เห็นอย่ำงแรกคือแสงเรืองแสงสีเขียวเข้ม ไม่ใช่เพียงแค่เถำวัลย์บนตัวของเขำที่มี แต่มันปรำกฏไปทุกที่“ท่ำนอ๋อง?” เสียงของจวินอั้นเทียนลอยมำจำกใกล้ๆ เห็นได้ชัดว่ำเขำรับรู้ว่ำอินสวินอี้ฟื้นแล้วอำวุโสมือกระบี่ที่นิ่งเงียบก็
