ยืนเก้ออยู่ตรงนั้นด้วยความกระอักกระอ่วน ใบหน้าอ้วนกลมเริ่มเจื่อนลง
หน้าตาข้ามันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือเนี่ย?
“เจ้าอ้วน อย่าทำให้นางตื่นตกใจ ศิษย์น้องของเจ้าเป็นคนขี้อายน่ะ”
จางอวิ๋นช่วยแก้ต่างให้พลางเอื้อมมือไปลูบศีรษะอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ที่สั่นเทาอยู่ด้านหลังเบาๆ เพื่อปลอบประโลม
“ไม่เป็นไรหรอกสุ่ยเอ๋อร์ ไม่ต้องกลัว… พวกเขาคือศิษย์พี่ของเจ้าเอง ไม่มีพิษภัยอันใดหรอก”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงอบอุ่นของอาจารย์ยืนยันเช่นนั้น อวี๋สุ่ยเอ๋อร์จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังนางพญา
นางช้อนตามองดูสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งตรงหน้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปนกล้าๆ กลัวๆ
“สะ… ศิษย์พี่ทั้งสอง ข้าชื่ออวี๋สุ่ยเอ๋อร์เจ้าค่ะ!”
“อวี๋สุ่ยเอ๋อร์? ชื่อไพเราะสมตัวจริงๆ!”
อู๋เสี่ยวพั่งไม่ถือสาความหน้าแตกเมื่อครู่ ใบหน้ากลับมาเปื้อนรอยยิ้มร่าเริงอีกครั้ง “ศิษย์น้องสุ่ยเอ๋อร์ จำไว้นะ ข้าคืออู๋เสี่ยวพั่ง ศิษย์พี่รองผู้ใจดีที่สุดของเจ้า!”
“ศิษย์น้องสุ่ยเอ๋อร์ ข้าสวีหมิง”
สวีหมิงพยักหน้าทักทายอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร กล่าวเสริมว่า “ยินดีต้อนรับสู่ยอดเขาลำดับเก้า วันหน้าหากมีเรื่อง
