สร้าง!อสูรยักษ์ร้องอย่างดุร้าย ดวงตาทั้งสิบแปดดวงเปล่งแสงสีแดงฉานอย่างหิวโหย ไออำมหิตพุ่งพล่านทั่วร่าง เพียงยื่นศีรษะก็สามารถงับเอาเหล่ามารนรกที่พุ่งมาฝูงหนึ่งเข้าปากไป“อุแว้!”อสูรยักษ์จิ่วอิงส่งเสียงคำรามกรีดร้องอย่างตื่นเต้นราวกับสุนัขร้ายที่หลุดออกจากกรง ตาทั้งสิบแปดแดงขึ้นมากกว่าเดิม หัวหนึ่งหนึ่งปาก หนึ่งปากกินหนึ่งฝูงก็สามารถกินมารนรกนับร้อยไปจนหมดกินอย่างที่เรียกได้ว่า อร่อยเหาะ!นี่มัน…“อ้ะเนะ!?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าอึ้งจนตาค้างเขากำลังคิดว่านี่คือลูกหนูน้อยที่ถูกตนบีบแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงต่อต้านนั่นหรือ?แน่นอนว่าคำตอบคือใช่เพราะนี่คือลูกหนูน้อยที่ต้าซือมิ่งบางคนหยิบออกมาโยนออกไป
“เอ่อ…”อินหลิวเฟิงกำลังคิดอย่างสั่นๆ ว่าเขาได้ล่วงเกินเจ้าหนูน้อยไปบ้างหรือเปล่า?เอ้อร์เหมายิ่งเบิกตา ‘อินทรี’ ทั้งคู่กว้างขึ้นกว่าเดิม “นี่ นี่คือเจ้าหนูน้อยหน้าตาธรรมดานั่นจริงๆ หรือ!?”เยี่ยนจื่อเสาเช็ดเหงื่อแล้วเขาก็จำได้ว่าเขาเคยแย่งของกินเจ้าหนูน้อยมาก่อนเม่ยเอ๋อร์มีความสุขขึ้นมา มีความสุขมาก ดังนั้นนางจึงแบกดาบใหญ่สังหารออกไป “เหลือไว้ให้ข้าบ้าง!”“อุแว้!”จิ่วอิงที่กำลังกินอย่างมีความสุขได้ฟังดังนั้นก็รีบระเบิดศีรษะที่เดิมมีเก้าศีรษะเป็นสิบแปดศีรษะทันที! พร้อมกินมารนรกที่ไหลออกมาจากแดนมืดอย่างบ้าคลั่งสุดชีวิต ยืนยันว่าจะไม่เหลือให้เม่ยเอ๋อร์สักตัว!เม่ยเอ๋อร์ “…”นางที่กำลังแบกดาบใหญ่ก็พุ่งไปสังหารทัพใหญ่
