เหล่าอสูรเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พากันร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง อีกนิดจะกระโจนขึ้นบนกำแพงและฉีกทึ้งพวกจ่านเลี่ยงซานเป็นชิ้นๆ ทำเอาจ่านเลี่ยงซานตกใจจนเกือบขาอ่อนทรุดลงไปคุกเข่าอยู่บนพื้นมารดามันเถอะ!ดุร้ายเพียงนี้เชียวรึ!ประมุขหอสรรพสัตว์รู้สึกใจฝ่อ แต่ฉากหน้ากลับดูนิ่งสงบ“ฆ่า!”“ฆ่า!”ศิษย์สำนักชางอู๋ที่ได้รับการปลุกใจเองก็พากันร้องตะโกนออกมา เสียงนั้นดังกลบเสียงของสัตว์ร้ายไปได้หมด ทำให้จ่านเลี่ยงซานลูบศีรษะไปมาปลอบใจตนเอง“สารเลว!” เจ้าลัทธิเซิ่งเหลียนพ่นลมหายใจด้วยความโกรธจัดทำให้วงแหวนขนาดใหญ่ที่ปลายจมูกสั่นไหวพร้อมส่งเสียงแหลมไม่หยุด “ข้าจะฉีกพวกเจ้าเป็นชิ้นๆ!”“ฮึ! หมายถึงตัวเองหรือเปล่าน่ะที่เป็นชิ้นๆ เป็นโจรกบฏยังกล้าโอหังอีก” ประมุขหอสัตว์บรรพกาลคำรามออกมา เพาะเรื่องหลอดเสียงใหญ่เนี่ยอย่างไรเขาก็ไม่เคยแพ้ใครมาก่อน?!
ตูม!เจ้าลัทธิเซิ่งเหลียนโกรธจนกระทืบเท้าจนพื้นดินสั่นไหว แต่กำแพงของสำนักชางอู๋กลับมั่นคงราวเขาไท่ซานเพราะอย่างไรเมืองชางอู๋เองก็เตรียมการป้องกันเอาไว้ล่วงหน้าและยังมีต้นไม้เทพอู๋ถงและหงส์เพลิงที่แท้จริงสถิตอยู่อีกด้วยยังคงเป็นผู้อาวุโสของลัทธิเซิ่งเหลียนที่เอ่ยเตือน “ประมุข อย่ามัวเปลืองน ้าลายกับพวกเขาเลย โจมตีเลยเถอะ!”เจ้าลัทธิเซิ่งเหลียนที่โมโหฟึดฟัดฟังแล้วก็คิดว่าจริงดังว่าพลันตะโกนออกมา “เด็กๆ บุกเข้าไป ฉีกเจ้าพวกกระจอกบนกำแพงให้หมดแล้วบุกสังหารไปยังเมืองหลวง!”“…”
