เยี่ยนอวี๋ปรากฏตัวขึ้นที่ข้างกายพี่รองของนางพลางโอบเยี่ยนจื่อเสาที่ล้มลงกับพื้นไว้ในอ้อมแขน “พี่รอง!”“แค่ก…”เยี่ยนจื่อเสาที่กระอักเลือดสดๆ ออกมากุมมือน้องสาวตนเอาไว้“ไม่เป็นไร”“พี่รอง” เยี่ยนอวี๋กอดพี่รองแน่นขึ้น แววตาตวัดมองศาตราเวทชิงเหลียนที่ตกอยู่บนพื้น ด้านในยังคงมีเสียงยโสของชือปี้เหลียนดังลอยออกมา “ฮ่าๆๆ! เยี่ยนจื่อวี๋! ความเจ็บปวดที่สูญเสียญาติใกล้ชิดเป็นอย่างไรบ้างเล่า?”“เจ้าฝันหวานไปแล้ว” ใบหน้าของเยี่ยนจื่อเยี่ยมืดครึ้มขณะมองบาดแผลของน้องรอง พอจะมองออกว่า บาดแผลของน้องรองเขานั้นแม้จะดูสาหัสแต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต นั่นทำให้เขาตกตะลึงเป็นอย่างมากแต่ไม่ว่าอย่างไรไม่มีอันตรายถึงชีวิตก็พอแล้ว!“นี่มัน…” เยี่ยนชิงเองก็มองบาดแผลของลูกชาย “ชีพจรหัวใจของจื่อเสา…”เยี่ยนจื่อเสาที่แสนอ่อนแอกุมมือน้องสาวเอาไว้แน่นเอ่ยอย่างรู้แจ้งว่า “ข้าเป็นผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณปฐมภูมิที่แท้จริงแล้ว ชีพจรหัวใจนั้นแม้จะสำคัญกับข้าก็จริงแต่ไม่ถึงกับถึงแก่ชีวิต”
“เจ้า เข้าขั้นรวมปราณแล้ว!” เยี่ยนชิงอึ้งงันจนถึงที่สุด “เหมือนที่ในตำราบันทึกไว้ว่าตันเถียนหลอมรวมมีขนาดเท่าทารก กำเนิดชีพจรชีวิตที่สองน่ะหรือ!?”“ใช่แล้ว” เยี่ยนอวี๋ตอบแทนเยี่ยนจื่อเสา “ร่างกายของพี่รองได้ผ่านการปรับเปลี่ยนมาแล้ว ประกอบกับที่ฝึกฝนคือวิชาสืบทอดของตำหนักไท่ชาง ตอนที่เขาเลื่อนเข้าขั้นวิญญาณปฐมภูมินั้นตันเถียนก็ได้เปลี่ยนแปลงไปมีข
