งไม่เข้าใจอยู่ดีต้าซือมิ่งที่ปลอบโยนลูกน้อยอยู่นั้นแววตาไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเลยสักนิด เขาเพียงมองก็เข้าใจแล้วว่าตอนที่เยี่ยนจื่อเสาถูกโจมตีนั้น จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้หลอมร่างเข้าไปในร่างของเขารับการโจมตีแทนเขาไปแล้วถึงเก้าส่วน“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ขยี้ตาไปมายังคงงุนงง ขยี้ตาอยู่ในอ้อมกอดของท่านพ่อไม่หยุดเห็นชัดว่ายังไม่ตื่นดีแต่ก็ไม่อยากนอนต่อเพราะอย่างไรเจ้าตัวน้อยก็รู้สึกได้ถึงสถานการณ์ตึงเครียดตอนนี้เลยตกใจไม่น้อย
ต้าซือมิ่งบางคนลูบหลังนุ่มของเจ้าตัวน้อยอยู่ตลอดกล่อมให้เขานอนต่อ ดวงตากวาดมองไปทางศาตราเวทชิงเหลียนที่เม่ยเอ๋อร์หยิบขึ้นมา แววตาดูครุ่นคิด“หึ!” เม่ยเอ๋อร์ที่อัดรังสีอำมหิตใส่ศาตราเวทชิงเหลียนไม่หยุดทำให้ชือปี้เหลียนตกใจไม่น้อย แต่ ‘ความน่ากลัว’ ของเม่ยเอ๋อร์นั้นสำหรับชือปี้เหลียนแล้วไม่นับว่าเท่าไหร่สิ่งที่ทำให้ชือปี้เหลียนรับไม่ได้มากที่สุดคือเยี่ยนจื่อเสายังไม่ตาย“ไม่มีทาง ทำไมเจ้ายังไม่ตาย?” แม้จะเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นวิญญาณปฐมภูมิโดนนางโจมตีไปเมื่อครู่นี้อย่างไรก็ต้องตายแน่“ตอนนี้เป็นเจ้าต่างหากที่ต้องตาย!” เม่ยเอ๋อร์ที่ระเบิดสนามรบอสุรีออกมาหันไปทางศาตราเวทชิงเหลียน ใบหน้าดุร้ายน่ากลัวพลังชั่วร้ายของภูติผีนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ากัดกินชือปี้เหลียนที่อยู่ด้านในทันที“กรี๊ด! ไม่…” เสียงกรีดร้องของชือปี้เหลียนค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆแต่นางยังไม่ตายเพราะเม่ยเอ๋อร์รู้ดีว่าตัวอ
