ื่อเสา “…”ก็ได้ เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
“พวกเจ้านี่มันช่าง…” เยี่ยนชิงเองก็พูดไม่ออก “ครั้งหน้าห้ามพาเสี่ยวเป่าไปด้วยแล้ว”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าประท้วงทันที “พา!”เยี่ยนชิงรีบลูบหลานชายน้อยเบาๆ เกลี้ยกล่อมว่า “เสี่ยวเป่าห้ามไปแล้ว ที่ตรงนั้นไม่ดีหรอก อันตรายมาก เสี่ยวเป่าอยู่กับตาดีกว่านะ”“พา!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดท่านพ่อของเขาไว้แน่น ยืนหยัดว่าจะไปกับท่านพ่อและท่านแม่ของเขา ไม่แยกจากกัน!เยี่ยนชิงอยากจะคุยกับหลานชายน้อยดีๆ แต่จะทำอย่างไรได้เพราะตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา เขาจึงต้องเก็บไว้คุยคราวหลัง “ออกไปพบฮ่องเต้ก่อนเถิด ไม่รู้ว่าเขามาทำอะไร พวกเจ้าไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรไว้ใช่หรือไม่”เยี่ยนอวี๋ส่ายศีรษะ “ไปกันเถิด ไปพบเขาก่อน”ที่เยี่ยนอวี๋ไม่รู้สึกกังวลเท่าไรนัก หลักๆ เป็นเพราะนางเชื่อมั่นในตัวต้าซือมิ่ง แต่ไม่ว่านางหรือต้าซือมิ่ง เมื่อเห็นหยวนคังฮ่องเต้ก็ต้องตกใจ! เพราะว่า…
