เมื่อหยวนคังฮ่องเต้ลืมตาขึ้นพยุงขอบเตียงลุกขึ้นนั่ง พลังลมปราณของเขายังอ่อนมาก ทว่าดวงตาของเขากลับเปล่งแสงสีแดง“ไม่คิดเลยว่าเทพธิดาจะไม่ธรรมดาเพียงนี้ เกือบถูกนางจับได้เสียแล้ว”หยวนคังฮ่องเต้พึมพำพลางคิดถึงเหตุการณ์ที่เขาเข้าขัดขวางเยี่ยนอวี๋เก็บวิญญาณเมื่อครู่นี้ เขาพลันทั้งหวาดกลัวและเคียดแค้น “หากไม่ใช่เพราะหรงอี้มาชิงรัก เราก็คงไม่ต้องใช้กู้หยวนซูตัวไร้ประโยชน์นั่น!”“ฝ่าบาท?” เมื่อขันทีในตำหนักเหมือนจะได้ยินเสียงฮ่องเต้ก็ส่งเสียงเรียกอย่างระมัดระวัง “ทรงตื่นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อมเรียกหมอหลวงมาหรือไม่ ได้ยินมาว่ายาเพิ่มอายุขัยที่เหวยสู่เจิ้งหลอมกำลังจะสำเร็จแล้ว ต้องการ…”“มิต้อง” หยวนคังฮ่องเต้สูดหายใจเข้าลึก ถึงแม้ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี แต่เขารู้ว่ามีลูกแก้วบรรพกาลอยู่ ทุกอย่างจะต้องค่อยๆ ดีขึ้นเพียงแต่ต้องใช้เวลา ทว่าอาการของเขา…“วังใต้ดินเป็นอย่างไรบ้าง” เมื่อหยวนคังฮ่องเต้คิดถึงโลงศพที่อยู่ในวังใต้ดิน เขาก็แสดงสีหน้ากังวลอย่างเก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ “มีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่”
“ทูลฝ่าบาท เหล่านักบวชในวังใต้ดินมารายงานทุกวัน ทุกอย่างปกติดีพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีตอบอย่างระมัดระวัง ตราบใดที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้ เขาก็ไม่กล้าเดินเข้าไปในห้องบรรทมหยวนคังฮ่องเต้ก็มิได้ต้องการให้เขาเข้ามา เขาเอนตัวลงนอนปล่อยให้ลูกแก้วบรรพกาลช่วยรักษาเขา อาการบาดเจ็บเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามา
