กู้หยวนซูพบว่าตนไม่สามารถควบคุมร่างกายตนเองได้อีกแล้วถึงแม้นางต้องการทำลายร่างวิญญาณมารของตนและระเบิดตนเองเพราะไม่อยากให้เยี่ยนจื่ออวี๋นังสารเลวคนนี้รู้ทุกสิ่งที่นางรู้ก็ตามน่าเสียดาย…วี้ด!พลังของจิ่วเฟิ่งที่กดทับกู้หยวนซูทำให้นางมิอาจทำเช่นนี้ได้ นางทำได้เพียงจำใจปล่อยให้เยี่ยนอวี๋เก็บวิญญาณและความทรงจำทั้งหมด“ไม่…”กู้หยวนซูสิ้นหวัง ความรู้สึกที่ทุกอย่างในร่างถูกดูดกลืนและถูกพรากจากไปนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ไม่ว่าใครก็ต้องสติแตก รวมถึงกู้หยวนซูนี่คือสิ่งที่เยี่ยนอวี๋ต้องการ นางต้องการให้กู้หยวนซูได้สัมผัสถึงความสิ้นหวังที่เยี่ยนจื่ออวี๋เคยรู้สึก กระทั่งความสิ้นหวังที่รุนแรงกว่านั้น! นางจึงลงมืออย่างช้าๆ เพราะนางต้องการให้กู้หยวนซู ‘สนุก’ กับความเจ็บปวดนี้ ปล่อยให้นางค่อยๆ ถูกควบคุม ค่อยๆ ถูกดูดกลืนและค่อยๆ ถูกพรากจาก…
ในระหว่างนี้เยี่ยนอวี๋ยังได้เห็นภาพความทรงจำไม่น้อย จนเมื่อนางเห็นว่ากู้หยวนซูที่กลับจากโยวตูมาตี้ชิว นางเสนอข้อแลกเปลี่ยนกับหยวนคังฮ่องเต้ จังหวะนั้นเองเยี่ยนอวี๋ก็เร่งดูดวิญญาณนางให้เร็วขึ้น!“โอ๊ย!”ศีรษะระกาของกู้หยวนซูบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร่างกายชักเกร็ง ตาเหลือกพอง ดูเหมือนกับว่าจะตายแล้ว แต่เยี่ยนอวี๋ไม่ปล่อยให้นางตายง่ายๆแต่แล้วพลังกลืนกินที่ปล่อยออกมาจากร่างวิญญาณมารของกู้หยวนซูกลับฉีกทึ้งพลังกดทับจิ่วเฟิ่งราวกับไร้การควบคุมอย่างกะทันหัน มันทำลายร่างกายของก
