รับนางแต่พลังที่จู่ๆ แทรกขึ้นมานั้น ทำให้ต้องจบลงเช่นนี้ในท้ายที่สุดนางเองก็ไม่สามารถควบคุมได้ แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน กู้หยวนซูที่เสียสติคงมิอาจสร้างปัญหาได้อีก
ทว่าการที่กู้หยวนหมิงยอมรับกู้หยวนซูกลับมาก็ไม่ได้หมายความว่ากู้ปิ่งคุนจะเห็นด้วย “ต้าหลาง! เจ้าทำอะไรกันแน่ ปีศาจตัวนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับสำนักเหยาไถเซียน นางไม่ใช่พี่ใหญ่ของเจ้าแล้ว! ส่งนางไปซะ!”“นางยังคงเป็นพี่ใหญ่ของข้า” กู้หยวนหมิงเชื่อว่าที่พี่ใหญ่เปลี่ยนไปก็ล้วนเป็นเพราะปีศาจนั่นจองจำร่างของนางไว้ บัดนี้วิญญาณมารนั่นถูกขจัดไปแล้ว ถึงแม้พี่ใหญ่จะเสียโฉม แต่นี่ถึงจะเป็นพี่ใหญ่ที่เคยฝึกฌานด้วยกันกับเขาเมื่อครั้งเป็นเด็กกู้ปิ่งคุนสีหน้าเคร่งขรึม แต่กู้หยวนหมิงไม่สนใจ เขาพากู้หยวนซูออกจากลานสนามแล้ว เขารู้ว่าท่านพ่อต้องไม่ยอมเก็บพี่ใหญ่ไว้ เขาจึงทำได้เพียงจัดแจงให้นางอยู่นอกสำนักกับชีหลางคำตอบของกู้หยวนหมิงทำให้เยี่ยนอวี๋อดมองกู้หยวนหมิงอีกครั้งไม่ได้ นางเห็นได้จากแผ่นหลังอันสง่าของหนุ่มคนนี้ว่าเขาไม่เหมือนกับกู้หยวนซูและกู้หยวนเหิงในชั่วขณะหนึ่ง เยี่ยนอวี๋ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาว่าหากแม่นางน้อยเยี่ยนจื่ออวี๋คนนั้นได้พบกับกู้หยวนหมิง ไม่ใช่กู้หยวนเหิง นางคงไม่ต้องเจอกับจุดจบอันทรมานเช่นนี้ ขณะที่นางกำลังคิด อ้อมอกของนางก็มีเด็กน้อยโผล่เข้ามา ภาพแผ่นหลังที่ค่อยๆ เดินจากไปช้าๆ ข้างหน้านางก็ถูก ‘เปลี่ยนเป็น’ แผ่นอกอันคุ้นเคย“
