่าถึงคราวซวยของสำนักคุนอู๋แล้ว“ฮึ! โอหังนัก!” ชือปี้เหลียนอดเหน็บแนมไม่ได้ใช่แล้ว ชือปี้เหลียนย่อมต้องเหน็บแนม เพราะว่าการโอ้อวดความรักเมื่อครู่นี้ของต้าซือมิ่ง สำหรับคนอื่นแล้วเป็นภาพงดงามดุจเทพนิยาย แต่สำหรับชือปี้เหลียนแล้ว นางรู้สึกเป็นภาพที่เสียดแทงตาอย่างเดียว!“หากเจ้าไม่พอใจ ข้าอนุญาตให้เจ้าสู้กับข้าตัวต่อตัว” เยี่ยนอวี๋กล่าวด้วยน ้าเสียงนิ่งเรียบชือปี้เหลียนเงียบ ไม่ว่านางจะไม่พอใจอย่างไร สัญญาติญาณการเอาชีวิตรอดก็ทำให้นางรู้ดีว่านางสู้เยี่ยนอวี๋ไม่ได้แน่นอน แต่การที่ชือปี้เหลียนเงียบไปดื้อๆ เช่นนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องจะจบเพียงเท่านี้ เพราะเม่ยเอ๋อร์พูดขึ้นแล้วว่า “หากเจ้าคิดว่าตนเองสู้คุณหนูใหญ่ของข้าไม่ได้ ก็มาสู้กับข้าได้ มาเลย!”“เจ้า…” ชือปี้เหลียนหน้าซีดเผือด นางไม่กล้าออกมาอยู่ดี นางสืบรู้มาว่าสาวใช้ข้างกายเยี่ยนอวี๋ไม่ธรรมดาสักคน โดยเฉพาะสาวใช้ชุดดำคนนี้ อย่าไปยั่วโมโหนางจะดีที่สุด
แต่แล้วชุ่ยชุ่ยเองก็พูดตะกุกตะกักว่า “หาก… หากเจ้ากลัวพี่เม่ยเอ๋อร์ ข้า… สู้กับข้าก็ได้ เจ้าออกมาสิ ข้าจะทุบเจ้าให้ตายด้วยตะบองเล่มเดียวเลย!”ชือปี้เหลียนโมโหจนเลือดขึ้นหน้า นางอยากออกไปสู้ด้วยจะแย่แล้ว แต่แล้ว…“ฮ่าๆๆ!”เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วทั้งลานสนาม “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ลัทธิเซิ่งเหลียนนี่ไม่ดูตาม้าตาเรือเลย ฝีปากกล้านัก ทั้งที่สู้ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนไม่ได้ ยังจะรนหาที่ตายอีก”“นั่นน
