“คุ้มกัน!”หยางถิงซานที่ก่อนหน้านี้ยังดูมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นบัดนี้เขาก็กำลังกางม่านคุ้มกันปกป้องศิษย์สำนักที่อยู่บริเวณใกล้เคียงไว้อย่างลนลานตู้ม!แม้อสูรมังกรสีครามเป็นเพียงเงาลวง แต่ก็โจมตีจนเหล่าศิษย์สำนักน้อยใหญ่จนพวกเขามีสภาพทุลักทุเลไม่น้อย หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้มีอดีตผู้อาวุโสของพวกเขามาด้วยไม่น้อย สภาพคงทุลักทุเลกว่านี้ ทว่าไม่เพียงเท่านี้…“กระจาย!”ในขณะที่เยี่ยนอวี๋ยืมมือมังกรสีครามที่อัญเชิญมาโดยชิงเหอเซิ่งฟาดลงไปที่สำนักคุนอู๋นั้น สิ่งมีชีวิตทั้งห้าที่นางควบคุมก็ยังกัดกลืนภาพลวงชิงเหลียนในสนามประลองจนหมดสิ้นแซ่ด!พรวด…ชิงเหอเซิ่งที่บาดเจ็บสาหัสถึงสองคราก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดไม่หยุด ก่อนจะล้มสลบไป
“ท่านเจ้าสำนัก!”เหล่าศิษย์สำนักชิงเหลียนร้อนรน ผู้อาวุโสจำนวนหนึ่งก็รีบขึ้นไปนำตัวชิงเหอเซิ่งลงมา พวกเขาไม่กล้าปริปากพูดอะไรกับเยี่ยนอวี๋ด้วยซ ้า ถึงอย่างไรคนมีตาย่อมรู้เห็นว่าปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนออมมือให้แล้ว มิเช่นนั้นชิงเหอเซิ่งคงตายคาที่อย่างมิต้องสงสัยนี่ก็คือปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน! เยี่ยนจื่ออวี๋อดีตแจกันดอกไม้[1]จอมสำรวยที่ไม่มีแม้แต่พลังวิชาท่านนั้น“มะ มารดามันเถอะ!”“สวรรค์!”ฝูงชนอุทานเสียงดังเซ็งแซ่อย่างไม่อยากจะเชื่อ! ไม่คิดเลยว่าปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนผู้เลอโฉมดุจนางฟ้า ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนอายุเพียงสิบเก้าและอายุน้อยกว่าต้าซือมิ่งท่านนี้จะแข็งแกร่งเพียงนี้คำกล่าวที
