ำนะ”…หลำยๆ คนรู้ว่ำเยี่ยนอวี๋มีวิชำหลอมยำไร้เทียมทำน รูปโฉมงำมงด และยังเป็นสตรีผู้สร้ำงโลก แต่กลับไม่เคยได้ยินว่ำนำงมีพลังกำรต่อสู้เหนือชั้น ดังนั้นเมื่อนำงพูดเช่นนี้ออกมำ หลำยๆ คนจึงรู้สึกว่ำนำงประมำทคู่ต่อสู้เกินไปแล้วเว้นแต่เฉิงคั่ว เฉินฉุนเฟิง และคนที่ได้ประจักษ์สงครำมโยวตูครึ่งแรกในครำนั้นต่ำงรู้ว่ำพลังกำรต่อสู้ของปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนท่ำนนี้ไม่ธรรมดำ!
เฉิงคั่วจึงเอ่ยขึ้นว่ำ “ข้ำคิดว่ำในเมื่อปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนมั่นใจเช่นนี้ พวกข้ำก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยว ฝ่ำบำทเพียงให้พวกข้ำควบคุมกฎระเบียบกำรแข่งขัน ดังนั้นไม่ว่ำส ำนักชำงอู๋ตัดสินใจเช่นไร พวกเรำก็มิควรเข้ำไปยุ่งมิใช่หรือ”“ใช่แล้ว” ติ้งซีอ๋องเห็นด้วย “เชิญท่ำนประมุขส ำนักเยี่ยนตัดสินใจ”เยี่ยนชิงย่อมไม่ยินยอม แต่เยี่ยนอวี๋ก็วิ่งเข้ำไปกอดเขำไว้แล้ว“ท่ำนพ่อ ท่ำนจะกลับค ำเช่นนี้มิได้นะเจ้ำคะ”“แต่ว่ำ…” เยี่ยนชิงคิดว่ำเรื่องนี้ไม่ควรให้บุตรสำวสุดที่รักของตนออดอ้อนแล้วปล่อยผ่ำนไป เขำต้องมั่นคงเข้ำไว้! เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของบุตรสำวเชียวนะแต่แล้วต้ำซือมิ่งก็เอ่ยขึ้นขณะป้อนข้ำวลูกว่ำ “ท่ำนพ่อตำ ให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไปเถอะ นำงรอวันนี้มำนำนมำกแล้ว”“ท่ำนพ่อ!” เยี่ยนอวี๋คว้ำมือของท่ำนพ่อเจ้ำน ้ำตำไว้แน่น “ให้ข้ำแก้แค้นแทนท่ำนแม่เถอะนะ” แก้แค้นแทนแม่นำงน้อย ท่ำนพ่อเจ้ำน ้ำตำในชำติก่อน และแก้แค้นแทนครอบครัวตระกูลเยี่ยนด้วยส ำนักคุนอู๋ท ำ
