หมดนี้ท ำให้เด็กน้อยใสซื่อไร้เดียงสำคนหนึ่งในอดีตกลำยเป็นคนที่ต้องแบกรับทุกอย่ำงเยี่ยนหงชวนจึงกล่ำวว่ำ “ข้ำในฐำนะที่เป็นอดีตเจ้ำส ำนักส ำนักชำงอู๋ ขอให้เยี่ยนชิงจงฟังค ำสั่งข้ำ ให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไปเถอะ นำงท ำได้แน่นอน”เยี่ยนชิงไม่อยำกให้นำงไปจริงๆ แต่เยี่ยนอวี๋ก็ยัดเสี่ยวเป่ำที่เพิ่งทำนอิ่มไปให้เขำแล้ว ส่วนนำงก็เดินไปทำงเวที หำกไม่ไปปลีกตัวออกมำอีกนำงคงทนน ้ำตำของท่ำนพ่อไม่ไหว“แม?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำจับศีรษะอย่ำงงุนงง ท่ำทีรำวกับยังงัวเงียและยังถูกน ้ำตำที่ไหลพรำกของท่ำนตำหยดลงบนศีรษะของเขำแล้วเยี่ยนจื่อเยี่ยจับไหล่ของท่ำนพ่อไว้แน่น พูดเสียงขรึมว่ำ “ให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไปเถอะ นำงรู้ว่ำพวกเรำรักนำงมำกแค่ไหน ดูท่ำก็คงมั่นใจว่ำจะชนะได้จริงๆ”“ควำมผิดข้ำทั้งนั้น!” เยี่ยนจื่อเสำดวงตำแดงก ่ำ “ต้องเป็นเพรำะสภำพที่ข้ำถูกวำงยำท ำให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ตกใจ นำงจึงฝันเช่นนี้”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำงุนงงไปหมด เขำไม่รู้ว่ำเหตุใดท่ำนตำและท่ำนลุงแปลกประหลำดเช่นนี้ เขำจึงมองไปที่ท่ำนพ่อของเขำตำปริบๆ
ต้ำซือมิ่งกลับมิได้มองเด็กน้อย เพรำะเขำเองก็ก ำลังครุ่นคิดอย่ำงหนัก เขำพอจะเดำควำมจริงบำงอย่ำงออกจึงมองไปที่ภรรยำที่ก ำลังค่อยๆ เดินขึ้นไปบนเวทีเยี่ยนอวี๋ในบัดนี้ยังคงเฉยเมยเช่นเคย นำงยังคงสง่ำงำมเช่นเคยทว่ำกลับมีกองเพลิงสุมข้ำงในจิตใจนำง! นำงเคยชินกับกำรไม่แสดงอำรมณ์ใดๆ บนใบหน้ำ กระทั่งเคยชินกับกำรไม่สุขไม่ท
