เก่งมาก เป็นเด็กน้อยที่เก่งที่สุด น่ารักที่สุด ไม่ธรรมดาที่สุดเลยจ๊ะ”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มอย่างสงวนตัว รู้ด้วยว่านางชมเกินตัวไปแล้ว จนเขารู้สึกละอายไม่กล้ายอมรับ และยังยื่นมือออกไปให้ท่านแม่อุ้มแก้เขินเยี่ยนอวี๋ขันท่าทีของเขา “ตอนนี้เจ้ารู้สึกละอายใจแล้วหรือ”“อ้ะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่ของเขาอย่างออดอ้อน แต่เขามุดไปเพียงเล็กน้อยก็ถูกท่านพ่ออุ้มไปแล้ว“เสี่ยวเป่าง่วงหรือไม่ นอนสักหน่อยดีหรือไม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกง่วงนอนขึ้นมาจริงๆ เขาอ้าปากหาว ผ่านไปไม่นานก็นอนหลับบนไหล่ของท่านพ่อแล้ว ทว่าอีอิ่นที่มีสายตาเฉียบแหลมก็พบว่าหลังจากที่เจ้าตัวน้อยหลับไปแล้ว แม้แสงที่วนเวียนอยู่
รอบกายเจ้าตัวน้อยจะจางลง แต่มันก็นุ่มนวลและละเอียดขึ้นไม่น้อยราวกับว่ายาสกัดตี้ซินเพิ่งออกฤทธิ์“ต้าซือมิ่งมีความสามารถแก่กล้านัก” อีอิ่นออกปากชื่นชมต้าซือมิ่งทันที เขารู้ว่าต้าซือมิ่งท่านนี้ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์เฉพาะตัวช่วยเด็กน้อยคนนี้ย่อยและซึมซับยาสกัดตี้ซิน ซึ่งต่างจากการซึมซับทั่วไปอย่างสิ้นเชิง แต่มีประสิทธิภาพกว่ามาก“เป็นเพราะของที่ท่านให้นั้นดี” หรงอี้ลูบเด็กน้อยเบาๆ คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เขายังหามาไม่ได้ อีอิ่นกลับมอบให้ก่อนเสียแล้วยาสกัดตี้ซินอายุล้านปีมีประโยชน์ต่อเสี่ยวเป่ามาก แต่เด็กน้อยคงต้องใช้เวลาย่อยวันสองวันจึงจะย่อยหมด และเมื่อหลับแล้วก็จะทำให้ย่อยได้เร็วขึ้น“ขอบคุณอีจี้
