เสียเช่นนี้กับข้ำบ้ำง”เยี่ยนชิงก็คิดว่ำไม่แย่เช่นกัน “เรื่องบำงเรื่องก็ต้องซัดให้จบในครำเดียวมิใช่หรือ เจ้ำดูชุ่ยชุ่ยของเรำสิ จัดกำรทุกคนเรียบร้อยแล้ว!”“อย่ำลืมว่ำพวกเขำส่งสัญญำณช่วยเหลือแล้ว” เยี่ยนอวี๋กังวลเรื่องนี้ทว่ำ…ตึง!เมื่อชุ่ยชุ่ยขำอ่อนจนนั่งลงไปกับพื้น เหยี่ยวยักษ์ตัวนั้นก็เข้ำปกป้องนำงทันทีไม่เพียงเท่ำนี้…เคร้ง!ศิษย์ส ำนักจวินจื่อนับไม่ถ้วนก็เข้ำมำในช่องเขำแล้ว แต่ชุ่ยชุ่ยไม่รู้ว่ำส ำนักจวินจื่อเป็นพันธมิตรกับส ำนักชำงอู๋ นำงจึงร้องไห้ออกมำอีกครั้ง “พวกเจ้ำจะท ำอะไรน่ะ”
หวีด! เหยี่ยวยักษ์ก็จ้องคนส ำนักจวินจื่ออย่ำงระวังตัว“ข้ำมีพี่ชำยคนหนึ่งชื่อเอ้อร์เหมำ เป็นองครักษ์นำยท่ำนน้อยอินเจ้ำน่ำจะรู้จัก” หัวหน้ำศิษย์ส ำนักจวินจื่อรีบแนะน ำตัวชุ่ยชุ่ยชะงักครู่หนึ่งก่อนจะถำมอย่ำงอ่อนเพลียว่ำ “เช่นนั้น…เป็นฝ่ำยพันธมิตรหรือ”“ขอรับ!” ซำนเหมำประสำนมือกล่ำวศิษย์ส ำนักจวินจื่อที่เหลือต่ำงก็ประสำนมือครำวนี้ชุ่ยชุ่ยร้องไห้หนักกว่ำเดิม “ท ำไมพวกเจ้ำไม่มำให้เร็วกว่ำนี้ ข้ำตกใจจะตำยอยู่แล้ว ฮือๆๆๆ…”ซำนเหมำ “…”หรือว่ำเขำเข้ำใจผิดนะ?“บ้ำเอ๊ย!”“นี่มัน… หน้ำด้ำนเกินไปหน่อยแล้ว…”ผู้ชมที่ดูตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ก็หมดค ำพูด พวกเขำเริ่มซุบซิบชุ่ยชุ่ย “แม่นำงท่ำนนี้ก ำจัดคนส ำนักคุนอู๋ไปทั้งส ำนักได้ ยังมีหน้ำมำบอกว่ำตกใจตำยรึ”“ฮือๆๆ…” ชุ่ยชุ่ยที่ร้องห่มร้องไห้ไม่สำมำรถพูดอะไรได้เลย นำงนั่งร้องไห้ข้ำ
