ศิษย์เจ็ดสิบสองนำยของส ำนักชำงอู๋และศิษย์สองร้อยนำยส ำนักคุนอู๋ถูกส่งไปอยู่ช่องเขำบริเวณเดียวกันแล้ว! ที่ส ำคัญคือ…ฟิ้ว!เหล่ำศิษย์ส ำนักคุนอู๋ที่เหยียบถึงพื้นก็กระจำยตัวออกมำล้อมศิษย์ส ำนักเจ็ดสิบสองนำยของส ำนักชำงอู๋ไว้แล้ว ปฏิกิริยำรวดเร็วเกินไป ดูก็รู้ว่ำพวกเขำวำงแผนไว้แต่แรกอยู่แล้ว!“ให้ตำยเถอะ!”
เม่ยเอ๋อร์เดือดดำลในทันใด นำงเกือบจะเข้ำซัดหยำงเทียนชื่อแล้ว! ทว่ำในขณะเดียวกันนั้น…วิ้ง!วิ้ง!…เหล่ำศิษย์คุนอู๋ที่ล้อมรอบศิษย์ส ำนักชำงอู๋ต่ำงชูเม็ดยำสีด ำขนำดใหญ่ออกมำ ดูไปแล้วคล้ำยกับยำอสนีบำตในฉบับที่แข็งแกร่งกว่ำเดิม!ไม่เพียงเท่ำนี้!“ยำทะลวงอวกำศ! นั่นมันยำทะลวงอวกำศ!” เมื่ออินหลิวเฟิงเห็นอักษรสีทองระยิบระยับบนยำอัสนีบำตก็รู้ว่ำครั้งนี้ส ำนักคุนอู๋เทหมดหน้ำตักแล้ว!นี่มัน…เหล่ำผู้อำวุโสส ำนักชำงอู๋หน้ำเคร่งขรึมลงทันที!เยี่ยนอวี๋ถำมขึ้นว่ำ “เม่ยเอ๋อร์ เจ้ำให้อะไรพวกเขำไปหรือ”เม่ยเอ๋อร์ยังไม่ทันตอบ ศิษย์เจ็ดสิบสองนำยในสนำมประลองก็ได้รับดำบเล่มใหญ่ลักษณะเดียวกันกับดำบของเม่ยเอ๋อร์คนละเล่มจำกจ่ำนเผิง!นี่มัน…
