ซ่อนตัวเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อเขา และยังทำท่าแหวกเสื้อผ้าของท่านพ่อออกเพื่อมุดตัวเข้าไปด้วย แต่แล้ว…“ไม่ได้!” เยี่ยนอวี๋ปิดแผ่นอกของต้าซือมิ่งไว้ ไม่ให้เสี่ยวเป่าแหวกทำเอาต้าซือมิงมองนางด้วยสีหน้าอมยิ้ม…และในเวลานี้ก็มีผู้คนไม่น้อยแหงนมองกลุ่มคนหน้าตางดงามจากข้างล่างกำแพงเมือง ในหมู่คนเหล่านั้นย่อมมีสตรีฝึกฌานจากแต่ละสำนักไม่น้อยและเหล่าผู้คลั่งไคล้ต้าซือมิ่งทว่า…“ว้าว! หลิงหยางจวินก็มาแล้ว!”“จริงด้วย! ไม่คิดว่าวันนี้จะโชคดีเช่นนี้ ไม่เพียงได้เจออวี้หลินจวินที่รออยู่หน้าประตูเมือง ยังได้เจอหลินหยางจวินด้วย สวรรค์…”“ใช่แล้ว! อวี้หลินจวินเรามิบังอาจฝันใฝ่ แต่หลิงหยางจวินยังพอเป็นไปได้!” เหล่าสตรีนักฝึกฌานแต่ละสำนักและสตรีในราชสำนักต่างถูกหยางเซ่าเหิงผู้สวมชุดสีทองที่กำลังเดินลงมาจากเกี้ยวอสูรดึงดูดสายตาไปแล้วแต่หยางเซ่าเหิงมองผ่านกลุ่มคนเหล่านี้ สายตาของเขาตกลงบนเงาร่างหลากสีที่อยู่บนกำแพงเมือง สีหน้าพลันปรากฏแววอาฆาต“นางก็คือเยี่ยนจื่ออวี๋รึ!”
